نمایشنامه
مطلب مرکزی این نمایشنامه این است که عشق را با عقل کاری نیست، بلکه مانند شاعری و دیوانگی تابع خیال است. همراه خیال به وجود میآید، شدت یا ضعف پیدا میکند، و همچنین از میان میرود. «دکتر جرج براندس دانمارکی» در ضمن انتقاد این درام در تایید همین گوشه مطلب را می نویسد: «بشر دستخوش غرایز و رویاهای خویش است و لا ینقطع یا خودش خودش را گول میزند، و یا کسی دیگر او را فریب میدهد.»
صفحه نویسنده
ویلیام شکسپیر
۶۴ رمان
ویلیام شکسپیر نمایشنامهنویس، شاعر و بازیگر انگلیسی بود و معمولاً مهمترین چهره ادبیات نمایشی انگلیسی دانسته میشود. او در استراتفورد-اپان-ایون زیست و بخش اصلی کار حرفهای خود را در فضای تئاتر لندن گذراند.
از زندگی شخصی او همه چیز روشن نیست، اما آثارش نشان میدهند با زبان، صحنه و روان انسان آشنایی کمنظیری داشته است. شکسپیر هم برای تماشاگر عام مینوشت و هم متنهایی میساخت که قرنها بعد هنوز خوانده و اجرا میشوند.
نمایشنامههایی مانند «هملت»، «مکبث»، «شاه لیر»، «اتللو»، «رومئو و ...
هر طور میل شماست
حقیقت این است که این نمایشنامه «افسانهای» بسیار جالب و سرشار از موضوعات زیبا و عاشقانه است! شکسپیر با علاقهای وافر، خود را غرق خیالپردازیهایی شاعرانه میکند و هر چه مایل است، در این نمایشنامه میافزاید! به جرئت میتوان گفت که این یکی از زیباترین و پر بینندهترین نمایشنامههای کمدی شکسپیر به شمار میرود! هر چند موضوع اصلی داستان، غمانگیز ...
