این داستان نه تنها میتواند برای دانشجویان سینما، تئاتر و علاقمندان به نمایشنامهنویسی و داستاننویسی نکات مورد توجه و آموزندهای داشته باشد، بلکه برای هر مخاطبی که در جستجوی داستانی پر از کشش و معما است جذاب باشد.
۱۵ رمان
نیل سایمون، نمایشنامهنویس آمریکایی است و نامش با آثاری شناخته میشود که به طنز، ازدواج، شهر، خانواده و گفتوگوی سریع نزدیکاند. در معرفی او، بهتر است به جای جملههای کلیشهای، به همان کیفیتی نگاه کنیم که خواننده را به کتابهایش برمیگرداند.
مسیر کار او نشان میدهد ادبیات همیشه یک شکل ندارد. گاهی از فانتزی و هیجان میآید، گاهی از نمایش و تجربه اجتماعی، و گاهی از رمانهای پرخوانندهای که بیواسطه با مخاطب حرف میزنند.
از آثار یا زمینههای شناختهشده او میتوان به ...
پسران آفتاب
پسران آفتاب داستان دو بازیگر و دوست قدیمی است که پس از سالها بازی در کنار هم، چند سالی است که با هم قهر کردهاند و به هیچ وجه حاضر به آشتی کردن نیستند. اما دست روزگار دوباره آنها را کنار هم قرار میدهد...
خنده در طبقه 23
این نمایشنامه، طنزی کلامیموقعیتی دربارهی خود هنر نمایش در آمریکای دههی پنجاه و اوج دوران مککارتیسم است؛ و با لحنی گزنده به سیاستهای رسانهایِ امریکای آن دوران (و چهبسا، سایر دورانها) حمله میکند. در این اثر، میبینیم که در ورای هر برنامهی طنز تلویزیونی، چه اشکها ریخته میشود و چه بدنهایی از اضطرابِ بیکاری بهلرزه میافتند. چگونه افراد برای بقای ...
اتاقی در هتل کالیفرنیا
سوییت شماره 203 و 204 شامل یک اتاق خواب و در جوار آن اتاق نشیمن و حمام بیرون از اتاق خواب. تزئینات اتاق رنگ تند و شاد دارد. نسخه بدل نقاشیهایی از ونگوگ و رنوار به دیوارها آویخته است. در هر دو اتاق تلویزیونهای رنگی بزرگی قرار دارد، و یک بخاری دیواری در اتاق نشیمن...
گمشده در یانکرز
در نمایشنامه گمشده در یانکرز با دو نوجوان مواجهایم که قرار است به علت سفر کاری پدرشان (ادی) مدتی را در محله یانکرز نیویورک با مادربزرگ بیعاطرفه و عمه کودکصفت و شیرینعقل خود سپری کنند. ورود لویی (عموی بچهها) که یک خلافکار فراری است، اتفاقاتی را در این خانواده از هم پاشیده رقم میزند و بچهها تا هنگام بازگشت پدرشان، ...
بانوی نان زنجبیلی
نمایشنامهی بانوی نان زنجبیلی با نمایشنامههای قبلی سایمون تفاوت چشمگیری دارد. برخلاف کمدیهای سبک و شیرینی که او پیشتر نوشته بود. این نمایشنامه یک درام تلخ با رگههایی از طنز است. چنان که یکی از منتقدان اروین کلاین اشاره کرده است: این نمایشنامه نخستین تلاش سایمون برای نوشتن اثری جدی و بیپرده بود.