رمان ایرانی
به اندازه 1 نقطه
حالا دیگر بیشتر دوستانم و فامیل میدانند باز سرطانی هستم. میدانند این بیماری گران خیلی کشنده است و برای همین قرنطینه سفت و سختی دارم. هنوز پیش مامان هستم. حالم هی میریزد به هم و هی آرام میگیرد. بلوز پشمی بابا تنم است که آن وقتها میپوشید و در آخرین عکسش هم همین را به تن داشت. ولی نمیدانم چرا یک ذره بوی بابا را نمیدهد محض دلخوشی؟ فقط یک ذره. که به خودم بقبولانم که هست. مثل شیمی درمانیهای سالهای پیشتر. هست که کمک کند. که نگاه نگرانش را از من میدزدد و هی از مامان میپرسد: این بچه چرا باز ناخوش شد؟
کهنه رباط
...مهشید دو به شک بود که به بیمارستان فارابی برود، یا نه. ساعتش را چند بار پشت سر هم نگاه کرد. نمیدانست در آن بیمارستان درندشت میخواهد دنبال چه کسی بگردد. لحظهای، کلافه تکیه داد به موتوری که گوشهای پارک بود؛ داشت منصرف میشد و میخواست برگردد. در میان ماشینها و جمعیتی که پر سر و صدا میآمدند، که همه ...
ماه را نشانه بگیر
قاسم چگینی فکرش را هم نمیکرد این پیراهن آبی که خریده است تا بپوشد و از روستای سریکوه برود برای خواستگاری به روستای آبگرمک، آنقدر نونوار و آبی بماند که چند سال بعد، آن را به تن بکشد و برود بایستد جلوی خانه آق سید شاطر، کوچه قنات، میدان هفتتنان، محله لیاقتآباد، در جنوب غربی تهران. آبگرمکیها به روستای دیگر ...
سهم من از دریا
برای این که در تنهایی برای خودتان غذا بپزید به نصف یک کلم احتیاج دارید. یک پیاز متوسط و یک تکه زنجبیل تازه. وقتی کلمها را خلالی خرد کردید، تازه متوجه میشوید زیادند. همان طور که آنها را در آبکش میریزید تا بشویید، میدانید این به خاطر دلتنگیست؛ همین زیاد بودن کلم. برای دو نفر دارید تهیه میبینید. به خودتان ...