رمان خارجی
مکس، قهرمان رمان، بدون هیچ دلیل و توجیهی در مکانی خارج از فضا و زمان سقوط میکند، جایی که حکومتی خودکامه و مرموز برای سکونت افراد تنزل یافته در نظر گرفته است. در این دنیای سفلی، فرار چیزی نیست جز یک رویا، و همچنین دلیلی مضاعف برای احساس گناه مبهمی که گریبانگیر شخصیتهای رمان است. قهرمان داستان برای پیوستن به آنهایی که در دنیای بالا زندگی میکنند. از اسطورهای کهن الگوبرداری میکند و سوار بر عقاب به بالا پرواز میکند، عقابی که در ازای کرایه این سفر، گاه و بیگاه گوشت تن راکب خود راکب خود را میطلبد.
صفحه نویسنده
اسماعیل کاداره
۱۱ رمان
اسماعیل کاداره مهمترین چهره ادبیات معاصر آلبانی در جهان است؛ نویسندهای که تاریخ، اسطوره و زندگی زیر سایه قدرت را به رمانهایی سرد و پرطنین تبدیل کرد.
او در جیروکاستر به دنیا آمد و سالها در فضایی نوشت که سانسور و سیاست بر ادبیات سایه داشت؛ همین فشار، به زبان استعاری آثارش شکل داد.
کاداره اغلب به سراغ امپراتوریها، افسانهها، ارتشها و شهرهای بسته میرود، اما مسئله اصلی او همیشه انسان در برابر ساختار قدرت است.
نثر او ظاهری آرام دارد، ولی زیر ...
مرثیه بر کوزو
در 28 ژوئن میلادی، ششصد سال پیش از اینکه اسلوبودان میلوسوویچ، رهبر صربها، دستور قتل عام اکثریت آلبانیاییتبار کوزوو را صادر کند، نبردی افسانهای در دشت پرندگان سیاه به وقوع پیوست. ائتلافی از صربها، کاتولیکهای آلبانیایی، بوسنیاییها و رومانیاییها در رویارویی با ارتش مهاجم عثمانی به رهبری سلطان مراد، شکست خورد. این نبرد پای مسلمانان را به اروپا باز کرد ...
دورونتین
کتاب «دورونتین» یکی از شاهکارهای ادبیات مدرن آلبانی به قلم اسماعیل کاداره است. کاداره در این اثر که نخستین بار در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، با مهارتی خیرهکننده یک بالاد کهن و فولکلوریک را به رمانی روانشناختی و معمایی تبدیل کرده است. داستان در فضای تاریک و مهآلود قرون وسطی جریان دارد و با بازگشت غیرمنتظره دختری به نام دورونتین ...
مهتاب
همه چیز با سوالی ساده شروع میشود که دختری جوان به نام ماریان در شبی مهتابی از مردی جوان میکند: «حقیقت دارد که عشق در مردان، احساسی قویتر است؟» همین پرسش بیغرض و بیآلایش سوءظنها و تحقیقها و حتی دادگاههایی را در پی دارد که معمولا در جوامع استبداد زده میبینیم.
«توطئهای که علیه ماریان راه افتاده بود ظاهرا میبایست ...
سپیدهدم خدایان مشرقی
همانطور به پرسه زدن ادامه میدادم و با خودم فکر میکردم که چطور بیشتر این آدمها نویسندههای مشهوری بودند که مدام کتابهایشان را به هم تقدیم میکردند. بیشتر بچههایی که روزها با سروصدا، آن اطراف میدویدند و بازی میکردند، شعرها و داستانهایی داشتند که والدینشان به آنها تقدیم کرده بودند و میتوانستیم حدس بزنیم که فقط بعضیهایشان آن کتابها را ...