به امید دیدار در آن دنیا

آن شب مرلن خواب غم‌انگیزی دید: شماری سرباز، در مرحله پیشرفته‌ای از پوسیدگی، در گورهایشان نشسته بودند و گریه می‌کردند. کمک می‌خواستند، اما هیچ صدایی از گلویشان بیرون نمی‌آمد. تنها سنگالی‌هایی غول‌پیکر، یخ‌زده از سرما، که مثل کرم برهنه بودند، به آن‌ها یاری می‌رساندند و با بیل رویشان خاک می‌پاشیدند، همچنان که روی غریقی از آب گرفته بالاپوشی می‌اندازند تا او را بپوشانند...