رمان خارجی - فرانسه
زمین کهن، بس است دروغ، تو را دیدهام، من بودم، با چشمهای گرسنه دیگرم، خیلی دیر است. تو با من میشوی، این تو میشود، من میشود، ما میشود، هرگز ما نبود این. فسهها از مهمترین آثار ساموئل بکت است که بازی استادانه او با نحو برجستهاش کرده است؛ اثری در ستایش زیبایی و سترونی زبان.
مرسیه و کامیه
سفر مرسیه و کامیه را اگر بخواهم میتوانم تعریف کنم، چون تمام مدت با آنها بودم.
سفری که بدون دریاها و بدون گذشت از مرزها، از میان مناطق کمتر ناهموار، هرچند در بعضی جاها بیابانی، اسباب و وسایلش به قدر کفایت ساده بود. آنها مرسیه و کامیه، در خانهشان ماندند و این شانس بسیار گرانبها را داشتند. از کماقبالی یا خوشاقبالی، ...
گمگشتگان
اندازه بسیار متفاوت است. کوتاهترین اندازه کمتر از شش متر نیست. برخی از آنها با سراندن پایههاشان آماده استفاده شدهاند. بی هیچ نظم و ترتیبی به دیوار تکیه داده شدهاند. در عمودیترین حالت بر بلندای آخرین پله بلندترین نردبان بلندقدترین صعودکنندگان میتوانند با سر انگشتان خویش سقف را لمس کنند. ترکیبش نا آشنا تر از ترکیب دیوار و کف نیست.
روزهای خوش
"روزهای خوش" یکی از برجستهترین آثار ساموئل بکت، نمایشنامهنویس برنده جایزه نوبل، است که بهخاطر نوآوریهایش در درام مدرن شناخته میشود. این نمایشنامه دو پردهای که اولین بار در سال ۱۹۶۱ اجرا شد، به کاوشی عمیق در مورد وجود انسان، انزوا، و گذر زمان میپردازد. بکت در این اثر با بهرهگیری از سبک مینیمالیستی خاص خود، استعارههای بصری قدرتمند و ...
طوری که هست
او را همواره پیرمردی به خاطر میآوریم که عبوس و درخود فرورفته، در حضورمان تلخکام است و درون متنهایش پوزخندزنان، هستی، فرم زیستن و ذهن و زبان ما را به بازی گرفته و تخطئه میکند. ساموئل بکت، همینطور است که هست؛ درواقع، پیرمرد، در همهی نوشتههایش و بهخاصه رمانهایش، درست مثل همین کتاب «طوری که هست»، هیچ ابایی ندارد که ...
دست آخر
یه دیوونه رو میشناختم که فکر میکرد دنیا به آخر رسیده. نقاش بود و حکاک. خیلی دوستش داشتم. میرفتم و میدیدمش، توی دیوونهخونه. با دستهام میگرفتمش و میکشوندمش کنار پنجره. ببین! اونجا! ذرتهای در حال قد کشیدن! حالا اونجا! ببین! بادبونهای قایقهای ماهیگیری! همه اون زیبایی! دستش رو پس میکشید و به کنج خودش برمیگشت. هراسون بود. هر چی دیده ...