کودک و نوجوان
جمشید (قصههای شاهنامه 10)
شهرناز ابروهایش را چون دو ریسمان سیاه در هم گره میزند و میگوید: «دیگر چه در سر داری؟ هفت دریا و هفت خشکی را دیدی و نامت را در چهار گوشه خاک بلندآوازه کردی. دست از این همه آرزوی دور و دراز بردار!» از دور پیداست. سنگهای گرانبها بر چهار گوشهاش میدرخشند. میگویم: «خشکی و دریا را زیر پا گذاشتم اما آسمان را نه!» در مجموعه چهارم «قصههای شاهنامه» (جلدهای 10، 11 و 12) نویسنده کوشیده است در مسیرهای ناشناختهتر شاهنامه حرکت کند تا با پرهیز از تکرار افسانهها، آنها را از زاویهای نو و از درون متن ماجرا بازآفرینی کند.
صفحه نویسنده
آتوسا صالحی
۱۵ رمان
آتوسا صالحی نویسنده، شاعر، مترجم و روزنامهنگار ایرانی است؛ چهرهای فعال در ادبیات کودک و نوجوان که با شعر، داستان و بازنویسی شناخته میشود.
او در تهران به دنیا آمد و فعالیتش در حوزه کودک و نوجوان، هم جنبه ادبی دارد و هم رسانهای؛ یعنی با سلیقه و نیاز مخاطب جوان از نزدیک در تماس بوده است.
در آثار صالحی، زبان شاعرانه با روایت قابل دسترس کنار هم مینشیند. او تلاش میکند متن برای نوجوان جدی باشد، اما از لذت خواندن دور ...
سیاوش (قصههای شاهنامه 9)
شاید پدرم کاووس مرا به جنگ میفرستد تا از چالهای به چاه اندازد... شاید گرسیوز هم نقشه شومی در سر داشته باشد و بخواهد شمشیر بر زمین گذاریم تا شبانه شبیخون زند... انگار باید هر روز از آزمون آتشی بگذرم و بر لبه تیغی راه روم که هر دو سویش پرتگاهی است پر از درندگان گرسنه و خونریز...
در این مجموعه ...
گردآفرید (قصههای شاهنامه 7)
منم گردآفرید،فرزند گژدهم. اکنون سرنوشت، مرا برگزیده تا بر برگی از این روزگار افسانهای نو بنویسم؛ داستانی که این بار نه مردی جنگاور، که زنی دلاور قهرمان آن خواهد بود. پس تندتر بتاز ای اسب بادپا که تو هم در این افسانه جاودان خواهی شد...
در این مجموعه نویسنده کوشیده است که در مسیرهای ناشناختهتر شاهنامه حرکت کند، تا با پرهیز ...
بیژن و منیژه (قصههای شاهنامه 5)
بیژن، پهلوان ایران که برای شکار به مرز آمده، منیژه دختر افراسیاب را میبیند و دل به دختر شاه توران میبازد. منیژه هم که دل از دست داده، با جادو بیژن را با خود همراه میکند و پنهانی به کاخ میبرد. خبرچینان، شاه توران را خبر میکنند و او برمیآشوبد.
در مجموعه دوم «قصههای شاهنامه» (جلدهای 4، 5 و 6) ...
کیخسرو (قصههای شاهنامه 12)
گودرز میخواهد مرا از رفتن باز دارد. شبرنگ سم بر زمین میکشد. گیو دنبالم میآید: «بگذار همراهت باشم...» دیگر نمیشنوم. سوار بر شبرنگ دیوار باد و خاک را میشکافم و میتازم. پاره آتشی چون تیر چهرهام را نشانه گرفته است. سپر بر سر میگیرم و میغرم: «برو، تندتر برو! تو با سیاوش از آتش گذشتی، از دروازههای دژ اهریمن هم ...
