روزگار خالهام در قزوین داستان بلندی است دربارهی روابط خانوادگی، با همهی خاطرات شیرین و دلدادگیهای پنهانش و البته خودخواهیهای آدمیان و نامرادیهای روزگار که گاهی این روابط را مخدوش میکرده است. روایت صمیمی و صادقانهی اردشیر رحمانی به همراه طنز ملیح و زیرپوستیاش این داستان را به اثری خواندنی و جذاب بدل کرده که حتی در صحنههای حزنانگیزش هم دلنشین است. او در روزگار خالم در قزوین از گذشتهای سخن میگوید که زندگیها سادهتر و زیباتر بوده است، اما نگاهش صرفا نوستالژیک و حسرتبار نیست و از کنار دشواریهای زیستن در آن ایام هم بیاعتنا نمیگذارد تا قصهاش روایتی منصفانه و باورپذیر باشد.