فوئنتس در مقالهای با عنوان «گابریل گگارسیا مارکز و ابداع آمریکا» باور دارد که رمان صدسال تنهایی از جمله آثاری است که با یک بار خواندن، کشف نمی شود.دست کم دوبار باید خوانده شود. بار اول برای“شگفت زدی و شناخت” بار دوم را طلب میکند و این خواندن دوم، خواندن واقعی است. ”صدسال تنهایی”دوبار خواندن را لازم دارد، چرا که دو نوشتن را لازم دارد. خواندن نخست، مطابق است با نوشتنی که ما آن را نوشتن حقیقی میگیریم. خواندن دوم، در آن لحظهای آغاز میشود که خواندن نخست به پایان آمده است.
راهی به هزارتوهای بورخس در داستانهای کوتاهش
درباره این شخصیت جهانی اندک نوشته نشده با این همه در نقد و خوانش داستان های کوتاه و مینیمال او،دقایق و ظرایفی هست که ار ژرف کاوی نباشد، از آن ها لذتی نخواهیم برد. نخستین نکته، ذهنیت پیچیده او است که شبیه هیچ نویسنده دیگری نیست. جهان بینی او، فلسفی است و انسان و جهان را چنان می بیند که ...