اشکان فرجاد واژهها را یکییکی، همچون سنگریزههای ساحل نیس یا همان «لوگاله»، کنار هم میچیند و اثری تازه میآفریند. داستانهای سرگذشتگونهی کوتاه و تو در تو از روزگار جوانی و فراز و فرودهای زندگی؛ تکههایی که روایتگر شگفتآفرینیهای نویسندهاند. در میان سطرهای «لوگاله»، عشق دستافشانی میکند، شیدایی لب میگشاید، هنر رنگ تازه میگیرد، جنگ راوی دلدادگی میشود، شوری نمک با شیرینی پیوند همخانه میگردد، مرگ رخت سپید میپوشد، گذشته به امروز سفر میکند و عصیان کاوشگر مال به نماشام میرسد. اشکان فرجاد در «لوگاله»، خیال پرگشودهی خود را بر ابرهایی از جنس واژه سوار میکند و خواننده را با سفر خیالانگیز خود همراه میسازد.