کتاب «خانواده دروغگوها» اثری از امیلی جنکینز است که با نام مستعار ئی. لاکهارت (E. Lockhart) در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این رمان در واقع پیشدرآمدی بر اثر جنجالی و پرفروش دیگر این نویسنده یعنی «ما دروغگو بودیم» به شمار میآید. داستان در تابستان سال ۱۹۸۷ و در فضای اختصاصی جزیرهی «بیچود» جریان دارد؛ مکانی که به عنوان تملک خصوصی خانوادهی ثروتمند و باپرستیژ سینکلر شناخته میشود. نویسنده خواننده را به دوران جوانی نسل قبلی خانوادهی سینکلر میبرد تا ریشههای عمیق پنهانکاری، غرور و سنتهای سمی این خاندان را واکاوی کند. تمرکز اصلی روایت بر شخصیت «کری سینکلر» است که در دوران بزرگسالی، وقایع آن تابستان سرنوشتساز را برای برادرزادهاش بازگو میکند. در این اثر فضای اشرافی و در عین حال خفقانآور خانوادهای ترسیم شده است که شعار اصلیشان حفظ ظاهر، دوری از هرگونه ابراز ضعف و پنهان کردن لکههای ننگ از نگاه جامعه است. وقایع اصلی رمان زمانی آغاز میشود که خانوادهی سینکلر در اولین تابستان پس از مرگ تراژیک یکی از خواهران به نام رزماری، به جزیره برمیگردند. حضور مهمانان ناخوانده و گروهی از پسران جوان در جزیره، آرامش ظاهری و نظم سختگیرانهای را که توسط پدر خانواده (هریس سینکلر) تحمیل شده است، به چالش میکشد. کری به عنوان فرزند ارشد، بار سنگین مسئولیت و انتظارات والدین را بر دوش میکشد، در حالی که با دردهای جسمی و وابستگی به داروهای مسکن دستوپنجه نرم میکند. ورود این غریبهها به محیط بستهی جزیره، منجر به بروز رقابتهای خواهرانه، عشقهای پنهانی و در نهایت زنجیرهای از حوادث پیشبینینشده میگردد. رمان فشارهای روانی وارد بر نوجوانانی را بررسی میکند که در محیطی کمالگرا رشد یافتهاند؛ محیطی که در آن اشتباه کردن به منزلهی اخراج از دایرهی محبت خانواده است. بروز یک حادثهی مرگبار در میانهی داستان، هستهی اصلی گرههای معمایی را تشکیل میدهد و نشان میدهد که چگونه یک دروغ مصلحتی کوچک میتواند به یک میراث شوم خانوادگی تبدیل شود. «خانواده دروغگوها» در واقع یک تریلر روانشناختی با ضربآهنگ تند است که از جملات کوتاه و فضاسازیهای مرموز برای پیشبرد روایت استفاده میکند و نویسنده تضاد عمیقی میان زیبایی خیرهکنندهی طبیعت جزیره و زشتی رازهای مدفون در آن برقرار کرده است. این رمان به چالش کشیدن این ایده است که آیا ثروت و موقعیت اجتماعی میتواند سپری در برابر عواقب تروماهای روانی باشد یا خیر. در واقع اثر نشان میدهد که پنهان کردن حقیقت نه تنها باعث التیام زخمها نمیشود، بلکه باعث میگردد تروماها به شکلی خطرناکتر در نسلهای بعدی بازتولید شوند.
