«رستوران نقاشی» رمانی از مارسل امه، نویسندهی فرانسوی و یکی از داستانهای مجموعهی پانورامای انتشارات ققنوس است. این مجموعه، کتابهای کمحجم و ارزانقیمتی را در برمیگیرد که با الهام از یکی از مجموعههای انتشارات گالیمار منتشر میشوند و شامل تک داستان، رمانهای کوتاه، مجموعه داستانهای کمحجم و بخشهایی از آثار چندجلدی جهان هستند. هدف از انتشار این مجموعه، آشنا ساختن مخاطب با نویسندگان جهان و ایجاد انگیزه برای مطالعهی آثار ادبی بزرگ است. شعار این مجموعه این جمله معروف است که «خواندن گزیدهای از آثار بهمراتب بهتر از نخواندن آنهاست.» «رستوران نقاشی» داستان بلندی است که در سال 1947 منتشر شده است. مارسل امه در این داستان با طنزی ظریف به رابطهی فقر و هنر و نسبت میان هنر و سیاست میپردازد. او نظام اقتصادی کشور فرانسه و فساد جاری در ارکان دولت این کشور را نقد میکند. این کتاب حجم کمی دارد و در یک نشست میتوان آن را خواند. داستان ماجرای نقاشی است که با چند دقیقه نگاه کردن به نقاشیهای او احساس سیری به ببیننده دست میدهد. بدین ترتیب، او با این نقاشیها به قدری مشهور میشود که به سطح تصمیمات دولتی میرسد که پیامدهای بزرگی در پی دارد. در فرانسهی بعد از جنگ جهانی دوم، غذا جیرهبندی شده و فقر و گرسنگی بیداد میکند. لافلور نقاشی است که در محلهای در شمال پاریس با پشتکار زیاد نقاشی میکند. او هر چند نقاش پرکاری است، اما شهرتی ندارد. روزی پسر بینوای گرسنهای با چند دقیقه نگاه کردن به تابلوی او سیر میشود و این موضوع را به خود نقاش هم میگوید. این ماجرا همهجا میپیچد و به این ترتیب لافلور به شهرت زیادی دست پیدا میکند. این ویژگی میتواند انقلابی در بازار هنری فرانسه ایجاد کند. بنابراین مخاطبی که با نگاه کردن به تابلو سیر شده در ملاقات با لافلور او را به انعقاد قراردادی سودآور متقاعد میکند، او با ادبیاتی ستایشگر ابعاد تاریخی این هنر نوپدید را برای خالقش روشن میکند تا خودش را در جایگاه بازاریاب اصلی این کالای هنری- تجاری در روزهای پساجنگ تثبیت کند. بعد از این ماجرا زندگی نقاش دگرگون میشود؛ او گرسنگان را از کوپن آذوقه بینیاز میکند و به عنوان کارگری شریف در راه اعتلای فرانسهی پساجنگ، تیتر اخبار روزنامهها میشود. «رستوران نقاشی» با حال و هوای رئالیسم جادویی و زبانی ساده مخاطب را وارد جهانی شگفت میکند، داستانی زیبا و جذاب برای علاقمندان این سبک از داستانها.
