کتاب «تقویم تاریک: یادداشت روزانه جنگ دوازده روزه اسرائیل با ایران» اثر میثم امیری، یک وقایعنگاری ادبی است که با نگاهی عمیقا شخصی و دغدغهمند، به روایت یک جنگ تحمیلی میپردازد. این اثر تلاشی است برای ثبت تأثیرات روانی، اجتماعی و انسانی یک تهاجم مدرن بر پیکر یک ملت. امیری با انگیزهای که از دردی شخصی و حس میهنپرستی نشئت میگیرد، این کتاب را به نگارش درآورده است؛ او هر موشک بر خاک ایران را همچون زخمی بر تن خود احساس کرده و کوشیده است در برابر این رخداد و بیتفاوتی جهان 3+2 سکوت نکند. امیری این اثر را در قالب «جستارهای آنی» ارائه میدهد؛ روایتی سریع و روزانه که با بارقههای ادبی آمیخته شده تا چراغ راهی برای تحلیلهای دیگر باشد. او به دنبال ثبت وقایعی است که شاید در تاریخنگاریهای رسمی نادیده گرفته شوند؛ به همین دلیل، رویدادها را در دل روابط انسانی و تعاملات میان شخصیتها روایت میکند تا تأثیر جنگ بر زندگی روزمره را مشخصتر کند. نکته کلیدی در روایت او، ماهیت این جنگ جدید است: جنگی تکنولوژیک، بسته و دور از حواس پنجگانه. برخلاف جنگهای کلاسیک، این نبرد ابتدا «شنیده» و سپس «دیده» میشود. خبرها مملو از افعال مجهولی چون «شنیدهشدن انفجار شدید» هستند که خود نشانگر غافلگیری و تجاوزی است که بر مردم تحمیل شده و تهران برای اولین بار به خط مقدم آن تبدیل میشود. عنوان کتاب، «تقویم تاریک» نیز دو وجه کلیدی از این روایت را بازتاب میدهد: نخست، تاریکی حاصل از تجاوز به حریم کشور و دوم، تاریکی ناشی از سکوت جامعه جهانی در برابر این حمله. نویسنده این جنگ را ذاتا سیاه و تلخ میداند اما معتقد است وقتی دشمن در خانه را میزند، نباید از آن هراسید. با این حال، هدف اصلی کتاب زنگ خطری جدی است. امیری تأکید میکند بزرگترین قدرت دفاعی ایران، نهفقط توان نظامی، بلکه «سرمایه اجتماعی» آن است؛ قدرتی که با موشک از بین نمیرود. پیام نهایی او این است که «ایرانیها را برای ایران نگه دارید». این کتاب، در واقع، فراخوانی است برای تقویت همبستگی ملی و اتحاد داخلی بهعنوان استوارترین سپر دفاعی در برابر هرگونه تهاجم خارجی. «تقویم تاریک» روایتی از یک زخم عمیق ملی است که از دل تاریکی، نوری به سوی اهمیت انسجام و بقای ملت بزرگ ایران میتاباند.
