کتاب «ما راویان» که به کوشش محمدعلی کاوه مقدم و با همت نشر افکار به چاپ رسیده، به ترسیم سیمای نسل چهارم داستاننویسی ایران می پردازد. این مجموعه که حاصل قلمفرسایی ۲۰ نویسنده از کارگاه داستاننویسی شهریار مندنیپور است، خواننده را با تکثر صداها و فرمهایی روبرو میکند که اگرچه در جغرافیای ایران ریشه دارند، اما دغدغههایشان از مرزهای بومی فراتر رفته و به ساحت انسان جهانی نزدیک شده است. کتاب مجموعهای از ۲۰ داستان کوتاه است که هر یک دریچهای متفاوت به زیستجهان معاصر میگشاید. نویسندگان، با مسئله ی روایتگری در عصر مدرن دستوپنج نرم میکنند. داستانهایی همچون «یک روز آرام» از سهیلا اژدهاکشپور یا «پناهگاه آخر» از مهدی احمدی، تنها بازتابدهندهی رویدادهای بیرونی نیستند، بلکه کنکاشی در لایههای درونی ذهن و روان شخصیتها محسوب میشوند. تنوع مضامین در این مجموعه قابل توجه است؛ از طنز تلخ نهفته در «فواید گوشت بوقلمون» اثر روجا اسدی گرفته تا فضای نوستالژیک و بومی «خساک» نوشته نرگس کرمی. نویسندگان در این مجلد، طیف وسیعی از تجربیات انسانی را به تصویر کشیدهاند. «ترک تابعیت» حمید حسینی به مسئلهی هویت و جابجایی میپردازد، در حالی که «مکتب تورین» اسماعیل سالاری و «صورت سنگی» شیوا نصرتی، دغدغههایی فلسفیتر و فرمگرایانهتر را دنبال میکنند. حضور داستانهایی با رنگوبوی اقلیمی و اسطورهای مانند «پری درخت گز» از نسترن هاشمی و «تاجماه» از مریم شراوند، نشان میدهد که این نسل، با وجود نگاه مدرن، ارتباط خود را با ریشههای فرهنگی قطع نکرده است. «ما راویان» اثری است که میخواهد صدای نسلی پرسشگر باشد. این نویسندگان در داستانهایی چون «دریچه» محمدعلی کاوهمقدم و «چند پله پایینتر» مهدی میلادی، واقعیتهای ملموس اجتماعی را با تکنیکهای روایی درهم میآمیزند تا تصویری کم تر گفته شده از دردها و دغدغههای مشترک انسان امروز ارائه دهند. این کتاب برای کسانی که میخواهند بدانند در کارگاههای داستاننویسی جدی چه میگذرد و نسل جدید نویسندگان ایران چگونه جهان را میبیند و روایت میکند، نمونهای شایسته و قابل تأمل است.