کتاب دربارهی جنبشهای اشغال در آرژانتین مجموعه مصاحبه با کارگران کارخانههای اشغالشده، نوشته بهرام قدیمی حاصل دو دوره پژوهش در دهههای گذشته بهویژه سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۱۸ است که روایتگر یکی از مهمترین تحرکات کارگری دوران معاصر، یعنی جنبش اشغال کارخانهها در آرژانتین، می باشد. این مجموعه نه تنها به ثبت وقایع میپردازد، بلکه با نگاهی آسیبشناسانه، پیامدها، چالشهای بازتولید و مفهوم تاریخی این کنترل کارگری را در بستر ملتهب آرژانتین بررسی میکند. برای درک عمیق این جنبش، پژوهشگر در وهلهی نخست مخاطب را با فضای روانی و سیاسی آرژانتین آشنا میکند. سایهی سنگین و ترومای تاریخی ناشی از جنایات دیکتاتوری نظامی، همچنان بر کنشهای سیاسی این کشور مسلط است. هراس از قدرتگیری مجدد راستگرایان، بسیاری از فعالان را به مصلحتاندیشی و دفاع از دولتهای بهاصطلاح چپگرا واداشته است تا صرفا فضایی برای تنفس داشته باشند. با این حال، در لایههای زیرین این فضای سیاستزده، مبارزهی واقعی زحمتکشان، فارغ از احزاب و برنامههای ازپیشتعیینشده، در بطن چالشهای روزمره در جریان است. نقطهی قوت این بررسی، مقایسهی تطبیقی و تبیین تفاوت ماهوی میان این جنبش و نمونههای سابق کنترل کارگری است. در دهههای ۶۰ و ۷۰ میلادی، تحرکاتی نظیر جنبش اتونومیستهای ایتالیا غالبا بر پایهی تئوریهای پیشساخته و با افق رسیدن به سوسیالیسم شکل میگرفتند. اما گزارشهای میدانی از کارخانههایی نظیر «زنون»، «ایمپا» و «بروکمن» نشان میدهد که کارگران آرژانتینی منحصرا از روی غریزهی «بقا» و ضرورت مطلق حفظ اشتغال در برابر بحرانهای خردکنندهی سرمایهداری، اقدام به تسخیر کارخانهها کردند. این مصاحبهها گویای این است که برخلاف تصورات افسانه ای و ذهنی، تصرف کارخانه پایان راه نیست، بلکه تنها گام نخست یک مبارزهی فرساینده است. تجربهی دو دهه خودگردانی در ایمپا یا زنون نشان میدهد که حفظ کارخانه و تداوم تولید در دل مناسبات بیرحم بازار، چالشی به مراتب سختتر از اشغال اولیه است. اما دقیقا در کوران همین مقاومت مستمر است که دگرگونی بنیادینی در هستی اجتماعی کارگران رخ میدهد. آنها فضایی توأم با همبستگی خلق میکنند و درمییابند که «سیاست» دیگر به معنای بازیهای پارلمانی نیست؛ سیاست واقعی، دست بردن در مناسبات سرمایه و زیستن در مناسباتی نوین است. در این بستر، مرزهای سنتی میان مطالبات «صنفی» و خواستههای «سیاسی» در هم میشکند و مبارزه برای بدیهیترین نیازهای زیستی، ماهیتی عمیقا سیاسی به خود میگیرد. در نهایت، هدف از تدوین و انتشار این تجربیات، انتقال تجارب زیستهی طبقهی کارگر است تا جنبشهای اجتماعی بتوانند با مطالعهی شکستها و پیروزیهای آن، خود را در آینهی این نبردها بیابند و با آگاهی و افق دیدی روشنتر، مسیر مبارزات روزمرهی خویش را ترسیم نمایند.