در پایان نمایش یکی از دو عاشق جدامانده خواهد گفت: «تاریخ داشت جرم خودش رو در زمان فرومیکرد و در همین گرانش تاریخ بود که زمان تغییر شکل میداد و ما رو پسوپیش میکرد. نه ما قرار نبود اون شب اصلا به هم برسیم. اما اونچه مانع اتصال ما میشد، زمان امکانی نبود، تاریخ امکانی بود.» و بدینترتیب در تاریخی امکانی، از مکاشفات اشعیای نبی تا ترانههای آخرالزمانی پینکفلوید در زمانی مشخص و مکانی منحصر احضار میشوند. این عاشقانهای است که با تاریخ تصادم پیدا کرده و ناخواسته در مدار گرانش آن قرار گرفته است.
حفره
در انبوهه ی کتاب ها و خاطره نگاری های ما، در میان خیل عظیم نوشته هایی که جنگ را مقدس و خواستنی دیدند و عاشقانه در آغوش کشیده و عرضه اش کردند، در هیاهو و سروصدای کرکننده ی مدعیان نویسندگی که این مهم را درنیافتند که مقدّس ترین جنگ های تاریخ، همانا ویرانگرترین هایشان بوده اند، نام های کمی برابر ...