موضوع کتاب حاضر بررسی نقش و پویایی ارتباطات در بسیج مردم در انقلاب 57 ایران است. از نظر نویسندگان، در حوزه ارتباطات است که جنبش ایرانیان برخی از منحصربهفردترین خصیصههایش را آشکار میسازد. الگوی «سازماندهی» این انقلاب برآمده از ارتباطات بوده و در آن اثری از حزب یا کادر انقلابی مشخص یافت نمیشده است. اگرچه از الگوهای مفهومی فراوانی برای درک انقلاب ایران استفاده شده، اما هنوز تلاش نظاممندی برای به کارگیری تحلیلهای مبتنی بر ارتباطات در تجزیهوتحلیل این انقلاب صورت نپذیرفته است. کتاب حاضر گزارشی تحلیلی از نقش رسانهها در انقلاب ایران به دست میدهد، اما این گزارش را درهمتنیده با داستان زندگی نویسندگان به پیش میبرد. یکی از نویسندگان، آنابل سربرنی، متخصص دانشگاهی حوزه ارتباطات، اهل لندن و یهودیای است که در زمان انقلاب ساکن تهران بوده و نقش ارتباطات را در شکلگیری نهضتی اسلامی به چشم دیده و بعدها، در تبعید، دربارهاش نوشته است. نویسنده دیگر، همسر او، علی محمدی، اولین عضو خانوادهای سنتی بوده که به دانشگاه رفته و نخستین تجربههای سیاسیاش را در آخرین روزهای دولت مصدق به دست آورده است. او تنها فرد خانواده است که برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفته و قصد داشته است پس از فارغالتحصیلی به ایران بازگردد. هر دو نویسنده، با پسزمینهای از گرایشهای چپگرایانه ضدامپریالیستی و علاقه به فرهنگ جهان سوم و عشق به عدالت، آزادیهای سیاسی و فناوری، روایتی دستاول از انقلاب ایران عرضه میکنند.