باربارا دمیک، روزنامه نگار نامدار، همانند اثرش درباره کره شمالی، در این کتاب نیز به سراغ یکی از مخفی ترین زوایای جهان رفته است. او داستان یک شهر تبتی را نقل می کندکه خارجی ها به سختی قادر به بازدید آن هستند. نگابا جایی بود که تبتی ها و کمونیست های چین برای اولین بار در آنجا با یکدیگر مواجه شدند.در دهه 1930، ارتش سرخ مائو به سمت این فلات تبتی متواری شد تا از فلاکت جنگ داخلی چین بگریزد. زمانی که سربازان به نگابا رسیدند، چنان گرسنه بودند که صومعه هارا غارت کردند و مجسمه های مذهبی را که از آرد و کره درست شده بود خوردند. از نظر تبتی ها، این کار به منزله خوردن بودا بود. تجربیات آن ها از نگابا، به نوعی نهضت مقاومت تبتی در دهه های پیش رو منجر می شد که فرجامی بسیار تکان دهنده داشت.
صفحه نویسنده
باربارا دمیک
۲ رمان
باربارا دمیک از نویسندگانی است که کارش با روایت، تجربه انسانی و نگاه شخصی شناخته میشود. آثار او از دل فرهنگی مشخص میآیند، اما در برخورد با خواننده راهی به پرسشهای آشناتر باز میکنند.
در زندگی و مسیر ادبی او میتوان رد زمانه، زبان و دغدغههای اجتماعی یا فردی را دید. همین زمینه باعث میشود متنهایش فقط قصه نباشند و لایهای از مشاهده و تأمل همراه خود داشته باشند.
شیوه روایت او معمولاً به جزئیات، لحن و حرکت آرام معنا تکیه دارد. ...
حسرت نمیخوریم
مادران به دکتر کیم میگفتند: «نمیتونم بفهمم موضوع چیه. تنها چیزی که میدونم اینه که نمیتونم کاری کنم که بچهم دیگه گریه نکنه.» او دلسوزانه سرش را به نشانه تایید تکان میداد، زیرا وضعیت را کاملا درک میکرد، اما از به زبان آوردن کلمات درمانده بود. چطور میشد به یک مادر گفت که کودکش نیاز به غذای بیشتری دارد وقتی ...