کتاب «صلحی که همه صلحها را بر باد داد» اثر دیوید فرامکین، نخستینبار در سال ۱۹۸۹ منتشر شد و عنوان کامل آن «صلحی که همه صلحها را بر باد داد: فروپاشی امپراتوری عثمانی و آفرینش خاورمیانه مدرن» است. این اثر در حوزه تاریخ، روابط بینالملل و ژئوپلیتیک قرار میگیرد و یکی از منابع کلاسیک برای فهم شکلگیری نظم سیاسی خاورمیانه پس از جنگ جهانی اول به شمار میآید. فرامکین در این کتاب دورهای حساس، یعنی سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۲، را بررسی میکند؛ دورهای که طی آن امپراتوری عثمانی فروپاشید و قدرتهای اروپایی، بهویژه بریتانیا و فرانسه، نقشه منطقه را بر اساس منافع خود بازطراحی کردند. ایده مرکزی کتاب این است که بسیاری از بحرانهای پایدار خاورمیانه مدرن، ریشه در تصمیمات شتابزده، وعدههای متناقض، جاهطلبیهای امپراتوری و سوءفهمهای قدرتهای غربی در دوران جنگ جهانی اول و پس از آن دارد. فرامکین نشان میدهد که صلح پس از جنگ، برخلاف ظاهر آرامشبخش خود، سازوکاری برای ثبات نبود؛ بلکه نظمی تحمیلی بود که بذر بیاعتمادی، رقابت و تعارضهای بعدی را در منطقه کاشت. از این منظر، عنوان کتاب طعنهای تاریخی است: صلحی که قرار بود پایانبخش بحران باشد، خود به زمینهساز بحرانهای تازه تبدیل شد. کتاب با بررسی وضعیت امپراتوری عثمانی در آستانه جنگ جهانی اول آغاز میشود؛ امپراتوریای پهناور اما رو به ضعف که هنوز بخش بزرگی از خاورمیانه عربی را در اختیار داشت. با ورود عثمانی به جنگ در کنار آلمان، بریتانیا و متحدانش فرصت یافتند تا آینده سرزمینهای عثمانی را موضوع برنامهریزی سیاسی و نظامی قرار دهند. فرامکین با تمرکز بر سیاستمداران، دیپلماتها و نظامیان تأثیرگذاری چون وینستون چرچیل، دیوید لوید جورج، مارک سایکس، هنری مکماهون و تی. ای. لارنس نشان میدهد که چگونه آینده منطقه در اتاقهای تصمیمگیری لندن، پاریس و قاهره رقم خورد. یکی از محورهای اصلی کتاب، سه تعهد مهم و متناقض بریتانیاست. در مکاتبات حسین و مکماهون، به شریف حسین و اعراب وعده نوعی استقلال در صورت شورش علیه عثمانی داده شد. همزمان، در توافقنامه محرمانه سایکس-پیکو، بریتانیا و فرانسه درباره تقسیم حوزه نفوذ خود در سرزمینهای عربی به تفاهم رسیدند. سپس با اعلامیه بالفور، بریتانیا از ایجاد «خانه ملی برای یهودیان» در فلسطین حمایت کرد. فرامکین نشان میدهد که این وعدهها، هرچند در زمان خود با اهداف تاکتیکی و جنگی مطرح شدند، در عمل بنیان مجموعهای از تناقضهای سیاسی شدند که پیامدهایشان تا دههها ادامه یافت. کتاب همچنین به شکلگیری کشورهایی مانند عراق، سوریه، لبنان، اردن و فلسطین تحت قیمومت قدرتهای اروپایی میپردازد. فرامکین توضیح میدهد که بسیاری از مرزهای جدید نه بر پایه واقعیتهای قومی، مذهبی، قبیلهای یا تاریخی، بلکه بر اساس محاسبات راهبردی، مسیرهای ارتباطی، منابع، ملاحظات نظامی و رقابت بریتانیا و فرانسه ترسیم شدند. نتیجه، پیدایش واحدهای سیاسیای بود که از همان آغاز با تنشهای درونی و بحران مشروعیت روبهرو بودند. نقطه قوت اصلی «صلحی که همه صلحها را بر باد داد» پژوهش گسترده، روایت منسجم و توانایی نویسنده در تبدیل دیپلماسی پیچیده به داستانی قابل فهم و پرکشش است. فرامکین بهخوبی نشان میدهد که تصمیمات اداری و محرمانه در پایتختهای اروپایی چگونه به واقعیتهای عمیق سیاسی در خاورمیانه تبدیل شدند. با این حال، محدودیت مهم کتاب رویکرد تا حدی اروپامحور آن است. تمرکز اصلی بر تصمیمگیرندگان بریتانیایی و فرانسوی است و در نتیجه، صدای کنشگران محلی، جوامع بومی و پویاییهای داخلی منطقه کمتر از نقش قدرتهای خارجی برجسته میشود. در مجموع، «صلحی که همه صلحها را بر باد داد» اثری بنیادین برای فهم ریشههای تاریخی خاورمیانه معاصر است. ارزش کتاب در این است که نشان میدهد مرزها و دولتها فقط روی نقشه ساخته نمیشوند، بلکه در زندگی ملتها، حافظه جمعی و منازعات آینده اثر میگذارند. فرامکین یادآوری میکند که صلحی که بدون شناخت جامعه و بدون احترام به واقعیتهای تاریخی تحمیل شود، ممکن است نام صلح داشته باشد، اما در عمل مقدمهای برای بیثباتی طولانیمدت باشد.
