کتاب «نظم گروس راوم حقوق بین الملل» نوشتهی کارل اشمیت، دربارهی بازسازی نظم بین المللی بر پایهی مفهوم «گروس راوم» (فضای بزرگ) میباشد. به طور کلی، اشمیت بحث میکند که نظم کلاسیک مبتنی بر دولت دولت باید جای خود را به نظمی نو دهد که در آن جهان به فضاهای بزرگ منطقهای تقسیم شود، هر «گروسراوم» دارای اقتدار مرکزی باشد و دخالت قدرتهای غیرمرتبط جغرافیایی در آن ممنوع شود. اشمیت ضمن معرفی گروس راوم به مثابهی چارچوبی هژمونیک، میکوشد تا مفهوم «رایش» (امپراتوری / قلمرو تاریخی) را به حقوق بین الملل وارد کند. او در اثر خود انواع مفاهیم مکانی و تاریخی را بازخوانی میکند تا نشان دهد چگونه تقسیمات فضایی خاص ریشه در تاریخ دارند و چگونه ساختن گروس راوم نیازمند درک همزمان از تاریخ، فرهنگ و قدرت است. هر گراس راوم اما، دلیل ویژگیهای تاریخی، اقتصادی یا فرهنگی، واجد مشروعیت ذاتی برای خودگردانی است و نظم بین المللی باید بر این پایه تنظیم شود؛ دخالت بی دلیل جغرافیایی منجر به بی ثباتی خواهد شد. کتاب همچنین شامل بخشهایی است که مثالهایی تاریخی یا حقوقی از دخالت یا نظم منطقهای ارائه میدهد (برای مثال اصول نظریهی مونوئر یا دیگر پیشینههای حقوق بین المللی) و نشان میدهد که چگونه گروس راوم میتواند ابزار نظری برای تبیین جایگزینی نظم جهانی یا منطقهای قویتر به جای نظم دولت محور باشد. قابل ذکر است که کتاب حاضر نزد دانشوران حقوق بین الملل و نظریه پردازان سیاسی محل توجه و نقد بوده است؛ برخی آن را بازتابی از ایدئولوژی خودبرتربینی منطقهای میدانند و به پیوند میان نظریه گروس راوم او و سیاست مهاجرت، امپریالیسم یا هژمونی منطقهای توجه کردهاند. با این حال، در کل، کتاب حاضر اثری نظری و کوتاه است که چارچوبی برای بازاندیشی نظم بینالمللی مبتنی بر فضاهای بزرگ ارائه میکند، مفهومی که هدف آن تنظیم متمرکز و تقسیم فضایی قدرت به شکلی متفاوت از نظام دولتمحور کلاسیک است.