فولکلور بهعنوان میراث فرهنگی و شفاهی یک ملت، یکی از غنیترین منابع برای درک باورها، آداب، ترسها و امیدهای مردم است. در طول تاریخ، همواره داستانها و افسانهها نهتنها بهمنظور سرگرمی، بلکه بهعنوان ابزاری برای آموزش، انتقال ارزشها و هویت فرهنگی به نسلهای بعدی به کار رفتهاند. در این میان، داستانهای ترسناک که به جنبههای تاریک انسان و دنیای اطرافش پرداختهاند، از جایگاه ویژهای برخوردارند. آنها نهتنها به ترسهای فردی و اجتماعی اشاره دارند، بلکه به ترسهای جهانی و مشترک انسانها مثل مسائل ماوراءالطبیعه، موجودات ناشناخته و اتفاقات مرموز میپردازند. در ایران، این داستانها بهویژه در مناطق روستایی و کوهستانی که مردم ارتباط نزدیکی با طبیعت دارند، رواج زیادی داشته است. داستانهایی که حول ارواح، اجنه، دیوها و موجودات ماورایی شکل میگیرند، در فرهنگ ایرانی از گذشتههای دور بودهاند. این داستانها معمولا در دل طبیعت وحشی و محیطهای دورافتاده همچون روستاها، جنگلها، قناتها و کوهها روایت میشوند؛ مکانهایی که باورهای مردمان محلی درمورد موجودات ترسناک و نیروهای ناشناخته در آنها نهفته است.