کتاب «پدیده شناسی» نوشته ژان فرانسوا لیوتار، فیلسوف پست مدرن قرن بیستم است. این کتاب مختصر لیوتار برای نمایاندن جنبههای مختلف پدیدارشناسی، با تمرکز ویژه بر متون فیلسوفان برجستهای مانند هگل، هوسرل، مرلوپونتی، و تران دوک تائو نوشته شده است. از طریق این بررسی، لیوتار، پدیدارشناسی را به عنوان بخشی مهم در تأملات خود درباره «پروژه فلسفی خود» نشان میدهد، که نشان دهنده تأملات انتقادی او در مورد دخیل شدن فلسفه در رخدادهای معمول و روزمره است. این کتاب به چندین بخش تقسیم شده است که هر بخش به یک موضوع مهم در پدیدارشناسی می پردازد. در فصل اول کتاب، تقلیل پدیدارشناسانه هوسرلی بررسی میشود. در فصل دوم، لیوتار جنبههای استعلایی پدیدارشناسی را مورد بحث قرار میدهد و بر «من استعلایی» و نقش آن در آگاهی و خودآگاهی تمرکز میکند. فصل سوم زیست جهان را به عنوان زمینه رخداد تجربی و همچنین پس زمینه ای که تمام پروژه پدیدارشناختی بر اساس آن انجام می شود، بررسی می شود. در فصل بعدی لیوتار به بررسی رابطه پدیدارشناسی با علوم انسانی پرداخته است. او چگونگی ارتباط پدیدارشناسی با رشته هایی مانند روانشناسی، جامعه شناسی و تاریخ را بررسی می کند. لیوتار در سراسر کتاب، فلسفه را به عنوان رشتهای مجزا و نظری رد کرده و بر کاربردهای عملی پدیدارشناسی در علوم انسانی تأکید می کند. از طرف دیگر، کتاب «پدیده شناسی» تنها یک تفسیر بر گذشتگان نیست، بلکه همچنین تأملی انتقادی بر تعهدات فلسفی است که زیربنای زندگی روزمره ما را شکل می دهد.
