پابلو نرودا می گوید در ابتدا مضمون این سرودها در پیرامون پورتوریکو دور می زده، ولی بعدها رشد کرده و گسترش یافته و سایر سرزمین ها و کشورهای آمریکای لاتین را نیز دربرگرفته است. نحوه برخورد شاعر با مضمون کار خود این دفتر را به نگارخانه ای تاریخی بدل می سازد که چهره ها و رویدادهای سیاسی آمریکای لاتین در قرن حاضر از دیوارهایش آویخته است، و بدینسان خواننده با خواندن سرود اعتراض در واقع به سلوکی هدفمند در تاریخ معاصر این سرزمین غریب می پردازد، و با گوشه کنارهای تاریخ آن آشنا می گردد. دستاورد نرودا را در این مجموعه خاطره های از یاد رفته یا تباه شده مردمان امریکای لاتین باید شمرد، که گاه در جامه رنگ ها و بوی های بومی و پرواز پرندگان کارائیب عرضه می شود و گاه عریان، آکنده از زخم های جانگزای مردم آن سرزمین. برای عرضه داشت این کهکشان مفهوم ها نرودا را عمدتا در سطح چهره ها و رویدادهایی فرا یاد می آورد که بیش از همه در دگرگون شدن حافظه قومی نقش داشته اند.
