در این دنباله کتاب انتقادی از مدرنیته ، آلن تورین محتوای اجتماعی و فرهنگی دموکراسی امروز را زیر سوال می برد. در زمانی که قدرت اقتصادی سرمایه های فراملی به طور فزاینده ای در حال فرسایش است ، چه ارزشی ممکن است بتوانیم به یک ایده دموکراتیک نسبت دهیم که فقط به عنوان مجموعه ای از تضمین ها علیه دولت توتالیتر تعریف شده است؟ اگر دموکراسی برای بقا در پست کمونیست است تورین استدلال می کند که جهان باید دو هدف فوری را به انجام برساند: باید به نوعی از قدرت دولت ملت همزمان محافظت کند که این قدرت را محدود می کند (زیرا فقط دولت از ابزار کافی برای توازن در برابر سرمایه گذاران جهانی پول و اطلاعات برخوردار است) ) و باید تنوع اجتماعی را با وحدت اجتماعی و آزادی فرد با یکپارچگی سازگار کند. این صرفا یک مشکل فلسفی نیست بلکه معضلی است که حل آن به طور چشمگیری بر آینده نزدیک مردم در هر نقطه تأثیر می گذارد. اگر ما می خواهیم مصوبه ای به نفع دموکراسی داشته باشیم ، وقت آن است که از نظر تورین زمان آن فرا رسیده است که ما دموکراسی را به جای مداخله فعال و نه صرفا یک نهاد منفعل ، تعریف کنیم. برای حفظ قدرت و کارآیی دولت ها و جوامع خود ، باید گام های آشکاری برداریم ، و به زودی ، از یک سیاست خاص و به سمت ادغام و تعادل زنان و اقلیت ها ، مهاجران ، ثروتمندان و فقیران دور شویم. اگر ایالات ما بیش از حد تضعیف شود ، و بیش از حد از سیاست هویت های رقیب و گروه های منفعت فرومایه شود ، ما یک روز خود را بدون هیچ وسیله ای برای محافظت از ارزش هایی که معتقدیم برای حفظ آنها می جنگیم ، پیدا خواهیم کرد.
