کتاب «هنر خوردن انبه» یا «هنر تقریبا گمشده هیچکاری نکردن»، مجموعهای پیوسته از جستارهایی طنّاز و شاعرانه و درعینحال انتقادی است که تلاش میکند با شرح لحظههایی از زندگی، کیفیت ازدسترفتهی حضور انسان در جهان معاصر را به ما گوشزد کند. لافریر در «هنر خوردن انبه» ضرباهنگ سریع و شتابگرایی بیوقفه و بیقاعده جهان معاصر را با ریزبینی و نکتهسنجی، مبنای همهی جستارهای کوتاه و بسیار کوتاه کتابش قرار داده و همهی ما را دعوت میکند تا از این آشوب بیقرار زیستن در جهان دست برداریم. او ما را به سکوت و سکون بیشتر و بیشتر دعوت کرده و بدون نفی لزوم حرکت و سرعت در بخشهایی از روزمرهمان، گویی دوست دارد تلنگری بزند که یادآور این جملهی سهراب شهید ثالث، فیلمساز ایرانی است که میگفت: «ای مردم، دارید بد زندگی میکنید!» هنر خوردن انبه؛ هنر تقریبا گمشده هیچکاری نکردن، تلاش برای درک و فهم بهتر جهان از منظر همهی آن چیزهای ریزودرشت بهظاهر مهم و البته بهظاهر غیر مهم پیرامون ماست؛ چه ایرادی دارد اگر در میانهی روزی در خانه پدریتان، خانهی دوستتان، یا خانهی خودتان یا هر خانهی دیگری، در آستانهی جوانی، میانسالی یا پیری، در یک جنوب یا شمال که گرما و عرقریزان پوست یا سرما و حرارت خون در رگهایتان را در خود دارد، بی فکر پیش، روی صندلی راحتی لم داده و به ناگه انبهای تازه را آرامآرام، جویده جویده به کام بکشید و خوشنود از این عیش مدام، به خواب بعدازظهر کوتاه یا متوسطی فرو روید که گویی آخرین لذت حقیقی ممکن در جهان است؟ لافریر در این کتاب، ما را به چنین تجربهای دعوت میکند.