کتاب من، اوتا، رودخانه هیروشیما نوشته ژان پل آلگْر نمایشنامهای است که یک رویداد تاریخی هولناک را نهفقط از مسیر گزارش و بازسازی، بلکه از راه صداها، تقابلها و حضور طبیعت روی صحنه پیش میبرد. مرکز اثر، رودخانهی اوتا است؛ رودی که در آغاز با لحنی آرام و زنده خود را معرفی میکند و کمکم به شاهدی بدل میشود که هم شهر را میشناسد، هم آدمهایش را و هم لحظهای را که همهچیز در آن از شکل عادی خارج میشود. این متن نمایشی در رفتوآمد میان چند سطح پیش میرود: از یکسو گفتوگوهای مقامهای سیاسی و علمی آمریکا دربارهی ساخت و استفاده از بمب اتمی را نشان میدهد و از سوی دیگر زندگی روزمرهی مردم ژاپن را با جزئیاتی ساده اما اثرگذار کنار آن میگذارد. نامههای آکیمیتسو و یوشی، دو خواهر و برادر، در برابر زبان سرد تصمیمگیری نظامی قرار میگیرد و همین تقابل، بار اصلی نمایش را میسازد. در این کتاب، رودخانه فقط راوی نیست؛ حافظهی شهر و صدایی است که میان طبیعت، تاریخ و سوگواری پیوند برقرار میکند. کتاب من، اوتا، رودخانه هیروشیما از نظر صحنهپردازی هم بر صدا، نور، مکث و تغییر ریتم تکیه دارد. متن بارها میان آرامش و تهدید جابهجا میشود و از همین راه، حس تعلیق و اضطراب را شکل میدهد. ژان پل آلگر در بخشهای پایانی، نمایش را از سطح روایت فردی فراتر میبرد و به پرسشی بزرگتر دربارهی جنگ، مسئولیت و حافظه تبدیل میکند.