ما با زبانهایمان سخن میگوییم و با گوشهایمان میشنویم، اما آنچه را باید بفهمیم و درک کنیم با قلبهایمان میفهمیم و درک میکنیم. و آن چیز کوچکی که همیشه گمان میکنیم از ما مراقبت میکند و نمیدانیم که میکند، نه با مرگ از میان میرود و نه با فراموشی ونه با نفهمیدن. به تو میگویم که آن چیز کوچک، عشق است. عشق که زبان محتاج گفتن از آن است و گوش نیازمند شنیدن از آن و قلب، مکان سکنیگزینیاش.
زمستان فصل مردن نیست
من دیوارهای خانه کوچک را میبینم و ایوان وسیع نیمطبقه بالا را که روی طنابش پر از لباس است. باد از سمت جنوب میوزد و لباسها زیر آفتاب آرام و ملایم تکان میخورند. دوربین را جلو چشمم میگذارم و لنز را تنظیم میکنم. تهمینه مسیر نگاهم را دنبال میکند و دیگر حرفی نمیزند. همانجا است که میگوید چه کار کرده...
از همان راهی که آمدی برگرد
خفه شدم و توی چشمهای سرخش نگاه کردم، از خدا خواسته بودم که کسی باشد خیالم را راحت کند. اصلا از ترس کارهایی را که نمیدانم چیست، آنطور چارچنگولی مانده بودم تو خودم. فرید همینطور که راه میافتاد پرسید خانهمان کجاست. آدرس را دادم و تازه متوجه اتاقک ماشین شدم. صندلیهای کرم رنگ راحت، بوی خوبی که معلوم بود ...
