در داستان حصیر، مردی در حالی که به تنهایی مسئولیت بزرگ کردن دو فرزندش را بر عهده دارد، با اندوه از دست دادن همسرش دست و پنجه نرم میکند. او همسایگانش را زیر نظر میگیرد؛ زوجی به همراه دختر خردسالشان که خانوادهای شاد و سالم هستند و در خانهای درست شبیه به خانه خود او، زندگی بیدغدغهای را سپری میکنند. چرا آنها و نه او؟ یک چیز مسلم است: گاهی تنها یک خیابان، مرز میان عقل و جنون است.