زنان با فداکاری همیشگی… اصطلاح مناسبی نیست ولی مثل یک «اپیدمی» زنانه میان کسانی است که عنوان مادر و همسر را در زندگی دارند. انگار به بعضی ها تکلیف شده که چون نقش مادر خانواده را دارند پس حتما باید خود را فراموش کنند و تمام زندگی را برای دیگر اعضای خانواده بگذارند (گاهی هم این نقش به خواهر یا دختر خانواده میرسد). انگار که خلق شده اند برای خدمات دادن به دیگران و فراهم آوردن وسایل آسایش و رفاه بقیه! به رسم معمول، این مادران ایثارگر شاید هیچگاه دنیایی غیر از این را تصور نکنند و نخواهند، اما گاهی پیش می آید که با گذر عمر، حسرت این نوع از زندگی و سالهای برباد رفته برایشان می ماند.
در ابتدای فصل مینا
خواستم از مهاجرت بنویسم به یاد صحبت یکی از اهل ادب و قلم - خانمی فرهنگی و اکنون میانسال - افتادم که می گفت وقتی ایران بودیم شوهرم در هنگام عصبانیت روی من دست بلند میکرد و کمی بعد از آن، به شدت ابراز پشیمانی، همراه با عذرخواهی می کرد و مدعی بود وقتی عصبانی میشوم دست خودم نیست! من ...