ورقی تاخورده در کتاب تاریخ ادبیات معاصر ایران هست که چند نام نیک را در خود پنهان کرده است. سیروس رادمنش یکی از آنهاست. او از بانیان سبک شعری منسوب به «موج ناب» بود و از نیمهی دههی 1350 که اشعارش در مطبوعات به چاپ رسید در اطرافواکناف ایران مشغول صیقل دادن به سبک و زبان شخصی و خاص خود بود. بااینحال باید او را یک مسجدسلیمانی دانست، چرا که در همین حوالی به دنیا آمد و کمی آنسوتر از دنیا رفت. در شعر او کاراکترها و تیپهای معروف و نامعروفی میبینیم و شاید باید او را تنها شاعر کاراکترساز در میان نسل خودش در جنوب ایران به حساب آورد. این گفتوگو تلاش میکند چیزی را بجورد که در حیات درخشان او، دیگران زیر تلی از آوار دفنش کرده بودند: نبوغ!
چهار فصل هنرهای تجسمی ایران
قال و قیل مدرسه ای که کمال الملک در اواخر دوره قاجاریه راه می اندازد تا زیر طاق و رواق دانشکده هنرهای زیبای انتهای دوره ی رضاشاهی به گوش می رسد؛ آنچنان که مثلا می توان طول سلطنت ناصرالدین شاه را مدت تقریبی حاکمیت «کمال الملکی ها» صنایع مستظرفه (بعدتر «هنرهای زیبا») بر در ایران معاصر اندکی کمتر از پنجاه ...