«میمون کوچولوی بامزه» نوشتهی باربارا پارک جلد دوم از مجموعهی 28 جلدی «جونی بی. جونز» است. این مجموعه روایت ماجرهای دختری ششساله به نام جونی بی جونز است که هر بار درگیر اتفاقات جالب و بامزهای میشود. در این جلد مامان جونی قرار است یک نینی بیاورد، اما جونی اصلا خوشحال نیست. پدر و مادرش در حال آمادهکردن یکی از اتاقهای خانه برای این مهمان جدید هستند. جونی تصور میکند قرار است یک نینی نقنقو و پیفپیفو که همیشه بوی بد میدهد از راه برسد. او به نقاشیهای باغوحش روی دیوار اتاق نگاهی میکند و با خودش فکر میکند که نکند این نینی تازه، یک میمون باشد. وقتی که مادربزرگش میگوید؛ برادرش بامزهترین میمون کوچولوی دنیاست، تصورات جونی بی جدیتر میشود. جونی بی که از این خبر غافلگیر شده، آماده است این خبر را به گوش همه برساند و از میمون جدیدش بگوید. گریس، صمیمیترین دوست جونی بی و باقی دوستانش لحظهشماری میکنند تا ببیند آیا این خبر واقعیت دارد یا نه. شخصیتی که نویسنده خلق کرده بسیار واقعی و قابل باور است و کودکان با او همراه میشوند، چون فکر میکنند که رفتارش بسیار به آنها شبیه و نزدیک است. جونی کودکی بامزه و متفاوت است. او اشتباه میکند، گاه بیادب میشود، با معلم و خانوادهاش مخالفت میکند و دقیقا مثل یک کودک واقعی رفتار میکند. همین موضوع او را برای کودکان ملموس و واقعی میکند. نویسنده تمرکزش را بر روی پیامهای اخلاقی و آموزشی نمیگذارد و تلاش میکند کودکان را سرگرم کند و بخنداند و نکتههای آموزشی را نیز به شکلی غیرمستقیم در لایه های عمیقتر داستان قرار دهد تا به شکل ناخودآگاه به مخاطبان کودک منتقل شوند. جونی بی، برخلاف خیلی از بچهها، از نوزاد تازه از راه رسیده خوشش نمیآید، مخصوصا اگر آن نوزاد، خواهر یا برادر خودش باشد. این ماجرا حس واقعی او را منتقل میکند و نویسنده با بیانی طنز این داستان را روایت میکند و در پایان نشان میدهد که بچهها و والدین چگونه میتوانند با این موضوع کنار بیایند. «میمون کوچولوی بامزه» به موضوع تولد عضو جدید در یک خانواده میپردازد. ممکن است بسیاری از بچهها چندان از ورود برادر و خواهر کوچکتر خوششان نیاید. نویسنده این موقعیت را به داستان و تجربهای دوستداشتی تبدیل میکند.
