رمان ایرانی
وقت تقصیر
«تنها ترسی که دارم این است که باور کنم زندانی تو نیستم و...» دروغ میگفت. تنها ترسی که داشت آن بود که وقتی به انبار کاه برگشت و زنجیرش کردند پایش را به زمین بکوبد و صدای زنجیرها را نشنود. اگر نمیشنید، اگر بوی پهن اسبها آزارش نمیداد، اگر چشمهای بازش خیلی از چیزها را نمیدید کارش تمام بود. چون حق با حیات بود و او رفته بود یکجوری به عوالم و آنجا مانده بود و زمان واقعی از او محروم شده بود.
صفحه نویسنده
محمدرضا کاتب
۹ رمان
محمدرضا کاتب رماننویس ایرانی است؛ از نویسندگان جدی و تجربهگرای داستان معاصر فارسی است.
او با تهران، ایران پیوند دارد و همین زمینه، مستقیم یا غیرمستقیم، در نوع نگاه و جهان روایی او دیده میشود.
آثار کاتب اغلب با مرگ، بدن، خشونت، حافظه و بازیهای روایی درگیرند.
نثر او سادهخوان به معنای معمول نیست؛ ساختارها گاهی چندلایهاند و خواننده باید فعال بماند.
کاتب در رمان فارسی مسیری مستقل ساخته و از تکرار شکلهای آشنا فاصله گرفته است.
برای خواننده فارسی، آثار او تجربهای چالشبرانگیز است؛ ...
هیس
ایستاده بودم روی جدول جوی، گلهای بغل پوتین راستم را میمالیدم به لبه جدول. سرشب تازه واکسشان زده بودم. دلم میخواست وقتی بالای سر جنازهام میرسند ببینند تر و تمیز، مثل بچه آقاها مردهام. با کفشهایی براق، پیراهن و شلواری اتوخورده و موهایی با بوی صابون نخل داروگر: انگار داشتم میرفتم عروسی خواهرم: همیشه آرزویم بود خواهری داشتم: سر بلند ...
آوازهای صورت چشمهایم آبی بود
مادرم یکبار بهم گفته بود:
«دارم دنبال خوشبختیام میگردم. ناکس باز رفته یک جایی خودش را گموگور کرده. نمیدانم این دفعه دیگر خودش را شکل چی درآورده. جنس خوشبختی این طوری است که تا با چشم نبینیاش به دنیا نمی آید. هر بار به رنگی در می آید. باید زرنگتر از او باشی تا بتوانی ...
بالزنها
فقط چندتا درخت با مرگ فاصله داشتم. کافی بود پا بگذارم به فرار یا کار احمقانه دیگری بکنم تا آن روانی حسابم را برسد. حتم داشتم اینبار دیگر گلولهاش دوروبرم نمیخورد. برای دیوانگیاش همین بس که تا حالا کلی آدم کشته بود و باز اسم خودش را گذاشته بود صید. دوست نداشتم بدانم صید باهام چکار میخواهد بکند: «زانو بزن.» ...