رمان خارجی
«حیات مجسم» آغاز و پایان یا مثلا وسط ندارد، البته در شمار کتابهای «فاقد علت وجودی» نمیدانمش، یادداشتهای روزانه هم نیست، از روزنامهنگاری و از پرداختن به رویدادهای روز به دور است. اسمش را میگذاریم کتابی برای خواندن، کتابی که فاصلهاش با رمان آشکار است ولی سیاق رمان در آن حفظ شده است، در مواردی هم، بیآنکه قرابتی با مقالات روزنامهای پیدا کند لحنی شفاهی به خود میگیرد. برای چاپش البته تردید داشتم، علت این بود که میدیدم آنچه تا به حال و حالا هم در عرصه کتاب معمول بوده و هست نه فراخور مضمون سیال «حیات مجسم» است و نه در خور این رفت و برگشتهای بین من و خودم، بین شما و من، آن هم در این زمانهای که بین ما مشترک است.
صفحه نویسنده
مارگریت دوراس
۲۷ رمان
مارگریت دوراس نویسنده، فیلمنامهنویس و فیلمساز فرانسوی بود. او در هندوچین فرانسه به دنیا آمد و تجربه کودکی در مستعمره، بعدها در بسیاری از آثارش رد پررنگی گذاشت.
دوراس به زبان سکوت، فاصله و تکرار علاقه داشت. در آثار او، عشق اغلب ساده و آرام نیست؛ با قدرت، استعمار، فقر، میل، خاطره و ناممکن بودن پیوند میخورد.
رمان «عاشق» از شناختهشدهترین آثار اوست و تصویری فشرده و شاعرانه از رابطهای ممنوع، جوانی، خاطره و تنهایی ارائه میدهد. او در سینما نیز با ...
اورلیا پاریس (مجموعه داستان کوتاه)
شب سر رسیده است. اکنون دیگر کلمات نوشته شده را نمیبینم. دیگر هیچ چیز نمیبینم مگر دست بیحرکتم که از نوشتن برایتان بازمانده است. اما زیر شیشه پنجره هنوز آسمان آبی است. رنگ آبی چشمان اورلیا باید تیرهتر شده باشد. میدانید، به خصوص در شب. آن روزها چشمانش رنگش را از دست میداد تا بتواند به تاریکی زلال و بیانتهایی ...
امیلی ال
نوشتن یک کتاب، مثل بچه به دنیا آوردن است، چیزی است که از وجود شما زاده میشود. در آرزوی بچهدرا شدن، که بعضی اوقات میتواند زنی را به مرز جنون برساند، نیازی مبرم به فراتر رفتن از زندگی وجود دارد، نیاز به داشتن بچهای از خود و از مردی که دوست میداریم. ولی در نوشتن یک کتاب تنها هستیم، تنهای ...
عاشق
روزی که دیگر عمری از من گذشته بود، در سرسرای مکانی عمومی، مردی به طرفم آمد و بعد از معرفی خودش گفت: مدتهاست که میشناسمتان، همه میگویند که در سالهای جوانی قشنگ بودهاید، ولی من آمدهام تا به شما بگویم که چهره فعلیتان به مراتب قشنگتر از وقتی است که جوان بودید، من این چهره شکسته را بیشتر از چهره ...
مدراتو کانتابیله
تکرار میکنند. او به آرامی دست بر موهای طلایی پریشانش میکشد، همانسان که کمی پیش، جای دیگری این کار را کرده بود. لبهای او بیرنگ است. امشب فراموش کرد که به آنها ماتیک بزند. میگوید:
معذرت میخواهم. فعلا یک سوناتین کوچک از دیابللی.
سوناتین. از حالا؟
از حالا.
به دنبال این سوال سکوت برقرار میشود. او، به لبخند ثابتش برمیگردد: جانوری در جنگل.
مدراتو کانتابیله، ...