پلک ماهی
حامد حبیبی یکی از داستانکوتاهنویسان جدی ادبیات ایران در ده سال گذشته است. حبیبی جوایز زیادی برای کتابهای قبلیاش گرفته است؛ از جمله جایزههای کتاب سال «هفت اقلیم» و «بنیاد هوشنگ گلشیری». پلک ماهی، تازهترین اثر این نویسنده، شامل یازده داستان کوتاه است که به نحوی از لحاظ درونمایه به هم ارتباط دارند. حبیبی استاد یافتن بخشهای ناآرام و دور ...
آن جا که پنچرگیریها تمام میشوند
علی گفت: ((یه نفر که شنا بلده، خودش هم بخواهد، غرق نمیشه.))
محمود گفت: ((کی گفته...))
مینا زمزمه کرد: ((این آخریها چقدر پوستش خراب شده بود!)) بعد انگار چیزی یادش آمده باشد، گفت: ((راستی سگشو کسی دیده؟ اسمش چی بود؟))
محمد گفت: ((فیدل.))
کسی ندیده بود. مینا رو به محمود گفت: ((یادته گفت اگه از اول میدونستم سگ چه جور حیوونیه اصلا شوهر نمیکردم.))
بودای رستوران گردباد
باید برای همسایهها مرده باشم، نه اینکه مرده باشم، اصلا نباشم. برای آن پیرمرد که درساحل از لبخندم عکس گرفت باید نیمساعت بعد یا شاید دو دقیقه بعد مرده باشم، نیست شده باشم.
برای تمام نانواها، کارمندها و بلیتفروشهای سینما، کسانی که زمانی روبرویشان ایستادهاند مردهاند. روزی صد بار در ذهن دیگران نیست و نابود میشویم.
املاک رابینسون
داستانهای حامد حبیبی گاهی به یک قطعه شعر میماند؛ پر از تصویر آدمها و مکانهایی محو. انگار نویسنده از پشت شیشهای بخارگرفته به جهان مینگرد و خواننده را با خود همراه میکند تا با آنچه پیش از این از کنارش بهآسانی گذشته روبهرو شود. گاهی فضایی ملتهب و کابوسوار خلق میشود که از واقعیتهای روزمره زندگی جدا نیست؛ درست مثل ...