نمایشنامه
لباسی برای میهمانی نهر فیروزآباد
سرباز با حیرت به گفت و گوی آن دو خیره شده است. پرستار، شروع به خواندن میکند، با صدایی شکسته و تلخ، آوازی گیلکی را به زمزمه میخواند. سرباز کنار پنجره میرود. سیگاری از جیب بیرون میآورد و بر لب میگذارد و به محوطه پر درخت بیرون نگاه میکند.
صفحه نویسنده
محمد رحمانیان
۱۰ رمان
محمد رحمانیان نمایشنامهنویس، کارگردان و نویسنده ایرانی است؛ چهرهای شناختهشده در تئاتر معاصر ایران.
او در فضای نمایش ایران با متنهایی شناخته میشود که تاریخ، موسیقی، خاطره و زندگی اجتماعی را وارد صحنه میکنند.
رحمانیان در نمایشنامههایش به زبان و اجرا همزمان فکر میکند؛ جمله روی کاغذ میآید، اما برای صدا و بدن بازیگر هم ساخته میشود.
آثار او اغلب با حافظه جمعی و چهرههای فرهنگی گفتوگو دارند و از تاریخ به عنوان ماده زنده نمایش استفاده میکنند.
در کار او، تئاتر فقط روایت ...
امیر
دخترک: من چرا نمیمیرم سردار؟
سکوت. آذرک به فاخته اشاره میکند و فاخته به زنی از زنانش. زن برمیخیزد، دست دخترک را میگیرد و در گوشهای مینشاند.
یک سردار: چشمهای این دخترک کار تو بوده جوزک؟
جوزک: شاهکار استادیست که باید شاگردیاش کرد! چشمها بیفروغ شده، با این همه اثری از میل داغ بر چهره نیست. فاصله چشمها و میل به ریاضی محاسبه ...
لیلا مرکبخوانی چند مسافر (3 نمایشنامه)
لیلا: میگفت هوس شمال کردهم... جادهش، جنگلاش، مهی که سر هر پیچ توش گم میشی و بعد هر خم خودتو پیدا میکنی... میگفتم میبرمت... بذار تک سرما شکسته بشه و جون بگیری... آخه زمستونا، لاجون که بود، لاجونتر میشد... و اون صدای خس خس سینهش، که نفسمو با خودش میگرفت و پس میداد... میگفت لیلا... شمال بهمون خوش میگذره، مگه ...
مصاحبه
صدا: چی گفتی؟
نعیم: گفتم...
صدا: چی؟ چی گفتی؟ بگو نعیم... چی گفتی؟ چی؟
نعیم: دوستت دارم! [میگرید.]
صدا: بعدش چی شد؟
نعیم: بعدش آسمون چرخ زد و آبیش تموم شد... نیگا کردم، دیدم مونیک، فقط دامنش نیست که قرمزه... همه تنش قرمزه، همه لباساش...
صدا: چرا اونو کشتی؟
نعیم: واسه اینکه نمیتونست بپره... بالشم بستم، ولی دیگه خوب نشد. ...