رمان ایرانی
شب ستاره
خدا میداند این صورت خندان چقدر دلم را به تب و تاب میانداخت و پرپر میزدم که با او بروم ولی به زور به این کشش درونی غلبه کردم و گفتم: ـ ببخشید ولی من نمیتونم بیام. اصلا من از کجا به شما اعتماد کنم و پاشم باهاتون بیام وسط کوه و دشت، اون هم نصفه شب؟ ـ از همون جایی که من به شما اعتماد کردم. به حس درونیتون اطمینان کنین و بدونین راه درستو نشونتون میده. آه بلندی کشیدم و گفتم: ـ یه بار در عمرم به حس درونیم اعتماد کردم و تا آخر عم پشیمونم. بلافاصله پشیمان شدم و دعا کردم این حرف باعث سوال و جوابهای بعدی نشود. هیچ دوست نداشتم که در مورد زندگی شخصیم پرسوجو کند.
مثل دریا مثل موج
ارژنگ پشت یکی از کارگاهها به زمین نشست، درخت نارون بلندی تکیه داد و به فکر فرو رفت. سعی داشت اطلاعات جدیدی را که به دست آورده بود یکبار دیگر در ذهنش مرور کند تا چیزی را فراموش نکند، ولی بی اختیار ذهنش مشغول نوشین میشد و نمیتوانست روی موضوعات دیگر تمرکز کند. یک لحظه چشمانش را بست و قیافه ...