رمان خارجی - خاور میانه
الیف شافاک در این کتاب از موضوعهای مختلفی همچون هویت زن و جایگاه او در جامعه و خانواده، آزادیهای فردی، روابط میان زن و مرد، ادبیات، نزاعهای قومی و غیره... صحبت میکند. شافاک در این کتاب به زندگی شخصی خود نیز پرداختع و به عنوان یک زن نویسنده چالشهای زندگیاش را به رشته تحریر درآورده است. هر حکایت هر کلمه یک شمسپاره است... تکهای از آفتاب است... میافتد روی شانههامان آرام، مثل دانههای برف مثل باران روحمان را میشوید از وجود غبار و آلودگی پاک میکند از یکنواختیها...
صفحه نویسنده
الیف شافاک
۴۱ رمان
الیف شافاک، نویسنده ترک-بریتانیایی، از چهرههای شناختهشده ادبیات و فرهنگ معاصر یا کلاسیک است. او در استراسبورگ فرانسه به دنیا آمد و نامش با بخشی از حافظه خوانندگان در زبانهای مختلف گره خورده است.
مسیر کاری او با نوشتن به ترکی و انگلیسی و پرداختن به هویتهای چندگانه شکل گرفت. همین مسیر باعث شد آثارش فقط یک تجربه سرگرمکننده نباشند و به تصویری از زمانه، جامعه و دغدغههای شخصی او تبدیل شوند.
شهرت او بیش از همه با «ملت عشق»، «حرامزاده استانبول» ...
اسکندر
پیش از جستجوی عشق، بیندیش:
من چطور عاشقی میتوانم باشم؟
عشق انسان، انعکاس شخصیت اوست.
اگر تو پرخاشگر باشی و نیز عصبانی،
عشق را هم همچون جنگ تجربه میکنی.
آدم سادهدل، عشقش هم پاک و ساده است.
در این دنیا انسان بیش از همه کسانی را که دوستشان دارد آزار میدهد عمیقترین زخمها در خانواده باز میشود زخم هم که بهبود ...
ملت عشق (پالتویی) گالینگور
خیلی وقت پیش بود. به دلم افتاد رمانی بنویسم. ملت عشق. جرئت نکردم بنویسمش. زبانم لال شد. نوک قلم کور. کفش آهنی پایم کردم. دنیا را گشتم. آدمهایی شناختم، قصههایی جمع کردم. چندین بهار از آن زمان گذشته کفشهای آهنی سوراخ شده، من اما هنوز خامم، هنوز هم در عشق همچو کودکان ناشی...
جزیره درختان گمشده
دو نوجوان، یک پسر مسیحی و یک دختر مسلمان، در میکده ای داخل جزیرهای که وطن می نامندبا هم ملاقات می کنند، کوستاس و دفنه در سایهی عشقشان رشد می کنند و بزرگ میشوند، در خت انجیری از شکافی در سقف این میکده سربرافراشته است که شاهد ملاقات های مخفیانه و سرخوشانهی آن ها است. وقتی جنگ آغاز میشود و ...
گریزان
«همه شغلها انسان را نابود میکنند، جز یکی: «شاعری».
این حرف را شارل بودلر گفته بود. حالا دیگر این هم در مورد زمان ما صدق نمیکند. حالا دیگر حتی شاعری هم، مثل شغلهای دیگر، روحمان را ذرهذره نابود میکند. با آرایش، زخمهایمان را، حفرههای درون روح و هویتمان را میپوشانیم.
حفرههایمان را با کار و مشغولیت، با ورود به عرصههای ...