«فرّه ایزدی» یکی از ارکان مهم آیین پادشاهی است و لازمه قدرت و فرمانروایی. نمایانگر تأیید الهی است و موید مشروعیت حکومت. در ادب فارسی به کرّات از فرّ پادشاهان سخن رفته است، و در بررسیهای تاریخی به دفعات موضوع آن مطرح شده است. با این حال، جای تعجب دارد که تاکنون توجه چندانی به نمادهای فرّ نشده است و علائم گوناگون آن مورد مطالعه قرار نگرفته است. در فرهنگی که نوشته کمیاب است و چون یافت شود، گنگ است و نارسا، مدرک عینی همچون مدرک کتبی سودمند است و قابل استفاده از برای تعبیر وقایع گذشته و شناخت باورهای پیشینیان. از این رو جایز است که نمادشناسی از ابزار مهم تاریخشناسی گردد و در راه کشف معضلات تاریخ به کار گرفته شود و این روشی است که در این کتاب به کار رفته است. مولف کتاب عمری را صرف مطالعهٔ نقشینه (iconography) تاریخی کرده است و با بررسی نقش تصویر در برابر متن توانسته است که لایههای نهفته بسیاری از آثار هنری و ادبی را به منصه ظهور برساند.
