«آنانیموس» نوشته فریور خراباتی، طنزنویس و روزنامهنگار، رمانی طنز با نگاهی به مسائل اجتماعی و تاریخی ایران ارائه میدهد. کتاب بیانگر تعاملات میاننسلی، زبان و سبک زندگی ایرانیان در دهههای اخیر است تا در آینده روایتی بینقص از این دوران را به نمایش بگذارد. «آنانیموس» داستان جوانی به نام «کاوه» است که یک زندگی دوگانه دارد. او در دنیای واقعی فردی منزوی است که حتی از یک معاشرت ساده ناتوان است، اما در فضای مجازی، صاحب یک حساب کاربری معروف و ناشناس در توییتر با نام «آنانیموس» است؛ شخصیتی پرخاشگر، بیپروا و بیخط قرمز. نام کتاب نیز برگرفته از همین هویت مجازی پنهان است. داستان اصلی حول آشنایی کاوه، که به نسل دهه پنجاه یا شصت تعلق دارد، با دختری کتابخوان و دهه هشتادی شکل میگیرد و از دل این رابطه، تضادها و شکافهای نسلی به تصویر روایت میشود. خراباتی ساختار روایی داستان را بر بستر دو رویداد ورزشی مهم و خاطرهانگیز بنا کرده است: کتاب با بازی تاریخی ایران و استرالیا در سال ۱۳۷۶ آغاز میشود و با بازی ایران و هند در جام جهانی اخیر به پایان میرسد. این قاببندی نویسنده سبب میشود تا تفاوتهای رفتاری، کلامی و فرهنگی جامعه ایران را در گذر زمان به نمایش بگذارد. داستان اصلی در تهران امروز و در بحبوحه اتفاقات سال ۱۴۰۱ رخ میدهد، اما از طریق فلشبکهای متعدد، خواننده به گذشته خانوادگی کاوه در شهر لنگرود سفر میکند. جالب آنکه نویسنده خود تجربهی زیستی در لنگرود قدیم را نداشته و برای بازسازی دقیق آن فضا، به خاطرات، آلبومهای عکس و توصیفات یکی از بستگانش که اهل آن منطقه بوده، رجوع کرده است تا جزئیات فرهنگ، گویش و سبک زندگی آن دوران را بهدرستی به تصویر بکشد. خراباتی با نگاهی منتقدانه به وضعیت طنز معاصر، معتقد است که بسیاری از آثار طنز، اصول داستاننویسی را فدای خنداندن صرف میکنند و از ساختاری منسجم بیبهرهاند. او با الهام از آثاری طنز مانند «داییجان ناپلئون» ایرج پزشکزاد، تلاش کرده تا در «آنانیموس» روایتی جذاب و دارای ساختار ارائه دهد که در آن طنز در خدمت داستان باشد، نه برعکس. این کتاب از معدود آثاری است که به حوادث سیاسی و اجتماعی سال ۱۴۰۱ میپردازد. اگر شما به آثار نقد جامعه شناختی علاقمندید، خواندن این کتاب به شما پیشنهاد میشود.
