همه افق

ذهنم آزادترین لحظه‌ها را می‌گذراند. گرفتار هیچ فکر و خیالی نبودم. سبک‌بالی پرنده‌های دریایی را داشتم. داشتند آن دورها پرواز می کردند. ممنون زمین بودمو ممنون دریا. ممنون آسمان. ممنون خودم که تکه‌ای از آن‌ها بودم. به طور مبهمی حس کردم که آزادی باید همین باشد. پس تا آن روز فقط طوطی‌وار آن را تکرار کرده بودم، بی‌آنکه بدان واقعا چیست. قلبم تند می‌زد. هیجان و خوشی فراتر از طاقتم بود. چشم‌هایش رفته بود. آن همه شفافیت دنیا از خود بی خودم کرده بود. زدم زیر گریه داشتم خاصیت قشنگی از زندگی را باور می‌کردم. دلم می‌خواست هرگز این باور از یادم نرود. احساس قدرتی که به من دست داد حیرت‌انگیز بود. تصمیم گرفتم خودم را گرفتار هیچ بیهوده‌ای نکنم، هرگز احساس عجز و بدبختی نکنم، آزاد زندگی کنم.