رمان ایرانی
فصل نان
دلم هوای خانه پریسا را داشت. شبها قدم به قدم در ذهنم پرسه میزدم. از خیابانها میگذشتم. میرسیدم در خانهشان، در را باز میکردم، میرفتم به اتاقی که برایشان دوغاب زده بودم، اتاق بچهها. با خودم میگفتم:‹‹حالا کجاس، کجا خوابیده.›› در ذهنم پیداش میکردم، میایستادم روی سرش و تماشایش میکردم، حیفم میآمد به او دست بزنم. پریسا عصرها از میان زیرزمین تصنیف تازه دلکش را میخواند: ‹‹بس کن! شکوه از جداییها، بس کن!››
صفحه نویسنده
علیاشرف درویشیان
۱۰ رمان
علیاشرف درویشیان از نویسندگان مهم ادبیات اجتماعی ایران است؛ نویسندهای که فقر، کودکی و نابرابری را از نزدیک و بیتعارف روایت کرد.
او در کرمانشاه به دنیا آمد و تجربه معلمی و زندگی در میان مردم محروم، نگاه داستانیاش را شکل داد.
درویشیان در داستانهایش سراغ کودکانی میرود که جهانشان با کار، ترس و کمبود ساخته شده، اما تخیل و کرامت را از دست ندادهاند.
زبان او مستقیم و مردمی است. نمیخواهد رنج را زیبا کند؛ میخواهد آن را دیده و شنیده کند.
اهمیتش ...
همراه آهنگهای بابام
وقتی که خوشحالیم مادرم خیلی خوب میرقصد. زنهای همسایه با تشت دایره میزنند و مادرم رقص کردی میکند و رقص شاطری هم بلد است. اما هیچ وقت جلوی پدرم نمیرقصد. پدرم هر وقت عصبانی میشود به ما میگوید:‹‹ای رقاصهای بیآبرو.›› و معلوم است که از رقص بدش میآید.
من نمیدانم که مادر من که این قدر خوب است چرا هیچوقت عکسش ...
درشتی
بهار همهجا نشسته بود. باد بوی تلخ شکوفه بادام کوهی می آورد. صورتش گل انداخته بود و به زیبایی و ظرافت نانی نازک، شده بود. غرشی بیشه را لرزاند. چند شکوفه از درخت بادام کوهی پرپر زد و روی زمین ریخت. سلیمه هراسان از جا پرید. سه هواپیما اوج می گرفتند. در پس تپهای عبار انفجاری در هوا پهن میشد. ...
