رمان ایرانی
بسامه
بیاختیار سرم را به سینهاش تکیه دادم از احساس خوب امنیت و آرامش پر شدم هر دو دستش را روی گونههایم گذاشت و سرم را بلند کرد چند لحظه به چشمانم خیره شد بعد در حالی که محبت نگاهش وجودم را به آتش کشیده بود، با نوک انگشت آن چند قطره اشک را از روی گونههایم پاک کرد.
مثل دریا مثل موج
ارژنگ پشت یکی از کارگاهها به زمین نشست، درخت نارون بلندی تکیه داد و به فکر فرو رفت. سعی داشت اطلاعات جدیدی را که به دست آورده بود یکبار دیگر در ذهنش مرور کند تا چیزی را فراموش نکند، ولی بی اختیار ذهنش مشغول نوشین میشد و نمیتوانست روی موضوعات دیگر تمرکز کند. یک لحظه چشمانش را بست و قیافه ...