رمان ایرانی
بیترسی
همه عمر بینام بودم. سالها در آرزوی داشتن یک نام جنگیده بودم. و وقتی به آن نام دیگر احتیاج نداشتم، یک روز صبح که از خواب بیدار شدم دیدم توی آیینه «نامکننده» بزرگی مقابلم ایستاده. نامکنندهای که خودش هنوز نامی نداشت، و فقط زاد پدرش بود. نامکننده بینامی که نامش چنان وحشتی تو دلها میانداخت که قابل باور حتی برای خودش نبود.
صفحه نویسنده
محمدرضا کاتب
۹ رمان
محمدرضا کاتب رماننویس ایرانی است؛ از نویسندگان جدی و تجربهگرای داستان معاصر فارسی است.
او با تهران، ایران پیوند دارد و همین زمینه، مستقیم یا غیرمستقیم، در نوع نگاه و جهان روایی او دیده میشود.
آثار کاتب اغلب با مرگ، بدن، خشونت، حافظه و بازیهای روایی درگیرند.
نثر او سادهخوان به معنای معمول نیست؛ ساختارها گاهی چندلایهاند و خواننده باید فعال بماند.
کاتب در رمان فارسی مسیری مستقل ساخته و از تکرار شکلهای آشنا فاصله گرفته است.
برای خواننده فارسی، آثار او تجربهای چالشبرانگیز است؛ ...
هیس
ایستاده بودم روی جدول جوی، گلهای بغل پوتین راستم را میمالیدم به لبه جدول. سرشب تازه واکسشان زده بودم. دلم میخواست وقتی بالای سر جنازهام میرسند ببینند تر و تمیز، مثل بچه آقاها مردهام. با کفشهایی براق، پیراهن و شلواری اتوخورده و موهایی با بوی صابون نخل داروگر: انگار داشتم میرفتم عروسی خواهرم: همیشه آرزویم بود خواهری داشتم: سر بلند ...
وقت تقصیر
«تنها ترسی که دارم این است که باور کنم زندانی تو نیستم و...»
دروغ میگفت. تنها ترسی که داشت آن بود که وقتی به انبار کاه برگشت و زنجیرش کردند پایش را به زمین بکوبد و صدای زنجیرها را نشنود. اگر نمیشنید، اگر بوی پهن اسبها آزارش نمیداد، اگر چشمهای بازش خیلی از چیزها را نمیدید کارش تمام بود. چون حق ...
پستی
نویسنده در رمان "پستی "میکوشد پیچیدگی و تناقض انسان معاصر را روایت کند .هر فصل رمان داستانی جداگانه دارد که خرده روایتها، تصویر سازیها و حس برانگیزیها در آن به هیچ قطعیت ثابتی نمیرسد، بلکه با گره خوردن به فصل مجزای بعد از خود و داستانی متفاوتتر از داستانهای پیش از خود به مفهومی باز هم متزلزل منتج میشود .ای ...
آفتابپرست نازنین (نحر سنگها)
صدای پاهایشان تو کوه میپیچید. هانیه نمیدانست کدام صدای پا مال او و ’’نهر’’ است و کدام صدای پا مال آن چند نفری است که تو کوه دنبالشان کردهاند و میخواهند هرطور که هست بگیرندشان. نمیدانست آنها چند نفر هستند و این باز ترسش را بیشتر میکرد. دلش میخواست میتوانست جیغ بکشد... .