نمایشنامه
اختراع بزرگ و بشریت
مخترع جوان: آره مقصر خودمم... همیشه خودم بودم. اگه یه کم عاقلتر بودم، الان «آنا» توی اون اتاق داشت تلویزیون نگاه میکرد... به جای اینکه توی اون سوئیت، کنار خونه اون مرتیکه؛ زندگی کنه...! شایدم الان توی سوئیتش نباشه... شاید دارن با هم سیب گاز میزنن... از همون سیبهایی که دیگه این دوره ـ زمونه پیدا نمیشه. مشاور خیالی: اون برمیگرده. مخترع جوان: اون دیگه برنمیگرده. ازش خبر دارم... هر روز دارم بهش زنگ میزنم. اما جوابمو نمیده... حسابی سرش گرمه و از زندگی جدیدش، راضیه. اون احتیاج داره کمی فکر کنه. مخترع جوان: اون به هیچی فکر نمیکنه... الان فقط داره سیب گاز میزنه.
آنچه به آتش کشیده خواهد شد
استفان: لازمه برای هدفی که داری براش آماده میشی، هر کاری که به نظرت درست نمیآد رو هم انجام بدی.
مورگان:... اما من فکر میکردم قراره هر کاری که به نظرم درست میآد رو انجام بدم!
استفان: اون؛ وقتیه که توی یه ساختار درست و برای خدمت به اون ساختار داری اقدامی میکنی...
اما کار ما شکستن این ساختارهاست. ما ...
من قربانی زیباییام شدم
زن سیاهپوش: دوستم داشت؟...
واقعا فکر میکنی دوستم داشت؟
زن سفیدپوش: آره، دوستت داشت.
زن سیاهپوش: پس تو هم جزو همه اون احمقایی هستی که اشتباها فکر میکنن «رت باتلر»، "اسکارلت" رو دوست داشت!
زن سفیدپوش: اوه، خدای من!
زن سیاهپوش: (انگار در رویای عمیقی فرو رفته است) من برای اون هیچی نبودم، جز یه رویای شخصی...
اون با زیبایی ...
عشق به دیکتاتورها کمک نمیکند
خوزه: با من بیا...
صدای مارتا: (از بلندگو): نمیتونم.
خوزه: بیا از اینجا بریم بیرون... همه چیزو درست میکنم.
صدای مارتا: (از بلندگو): گفتم که، نمیتونم باهات بیام...
دیگه بین ما خیلی فاصلهست.
خوزه: میدونم چرا با پدرت اینجایین... میخوام نجاتتون بدم.
صدای مارتا: (از بلندگو): ما اومدیم اینجا شام بخوریم، فقط همین.
خوزه: با من بیا،؟ بذار نجاتتون بدم. ...
مراوده جنازهها
«ارباب»، به سمت یکی از تابلوهای روی دیوار میرود و مقابل آن میایستد. تابلو؛ صحنه نبرد، میان دو ارتش است.
ارباب: صحنه جنگ، فقط توی تابلوها با شکوهه. وقتی که به تاریخچه و دلایل به وجود اومدنشون پی میبری، به نظرت خیلی حقیرانه و احمقانه میان... کاشکی جنگجوها به دلایل منطقی میجنگیدن... اون وقت نقاشا مجبور بودن از نبردای خیالی ...
سگ نگهبان و درختی در باغ
نمیدونم چرا فعل چرخیدن رو استفاده کردم، ولی به نظرم طبیعیه... چون سگ با یه طناب به درخت بسته شده بود و حول یه محور، فقط میتونسته بچرخه... اصلا به نظرم،فعل زندگی کردن؛ در واقع همون دور یه محور چرخیدنه... همه ما داریم دور خودمون میگردیم. فقط شعاعش فرق میکنه... اما به هر حال، محدوده