لیکوی رودباری تک بیتی است پنج هجایی،معمولا چهار واژه ای و موزون و مقفا،ساده و روان و بی تکلف و در عین حال غریب و عمیق.آیینه ی تمام نمای زندگی مردم«رودبار زمین»در گذشته و حال سیاه چادری و اشتری و رمه ای کپری ساده در حاشیه ی پشته ای شیاه و براق در ظل آفتاب انگار که سنگ ها را براق کرده باشند.
زیبای هلیل
شهر به غایب غریب مینمود با دیوارهای بلند و برج و باروهای مستحکم،منازل اعیانی خوشساخت،خیابانهای تر و تمیز و کوچههای باز ارابهرو،به نظر میآمد بازار بزرگ و مرکزی،جایی که من ایستاده بودم،زاویهی غربی شهر را به شرق متصل میکند.
نهرهای قنوات و انشعابات فرعی رود هلیل،عمیق و زلال، از میان شهر میگذشت،در زیر پلهای کوچک چوبی میگشت و مثل اژدهایی آرام ...
تاریک ماه
میرجان یاغی جوان و عاشقی است سرگردان کوهها و شنزارهای تفتیده جنوب. راوی به اجبار مدت زیادی را تنها و بدون آذوقه در کوهستانی دور دست میگذراند و با گوشت شکار و دانه کنارهای کوهی ارتزاق میکند. عشق و وهم، ترس و تنهایی، آوارگی و اضطراب، تخیل و تردید، شخصیت اصلی این رمان را در نهایت به پرتگاهی هولناک سوق ...