ابوتراب خسروی

ابوتراب خسروی

ابوتراب خسروی، رمان‌نویس و داستان‌نویس ایرانی است و نامش با آثاری پیوند خورده که به زبان، تاریخ، اسطوره، روایت و هویت نزدیک‌اند. این معرفی قرار نیست فهرست‌وار باشد؛ مهم‌تر این است که بفهمیم خواننده چرا به سمت کتاب‌های او می‌رود. در کار او، روایت معمولاً از یک نیاز روشن شروع می‌شود: گفتن قصه، ساختن جهان، ثبت تجربه، یا نزدیک شدن به مسئله‌ای انسانی. همین نقطه شروع باعث می‌شود متن فقط اطلاعات ندهد و حال‌وهوایی مستقل پیدا کند. از آثار یا زمینه‌های شناخته‌شده او می‌توان به «اسفار کاتبان» و داستان‌های او اشاره کرد. این بخش از کارنامه همان جایی است که نام نویسنده برای مخاطب فارسی‌زبان آشنا می‌شود و در حافظه کتاب‌خوانی می‌ماند. شخصیت‌ها و فضاهای آثار او معمولاً با کشمکش‌هایی ساخته می‌شوند که برای خواننده قابل پیگیری است؛ کشمکش میان خواستن و نتوانستن، میان خیال و واقعیت، یا میان فرد و جامعه‌ای که او را محدود می‌کند. ارزش چنین نویسنده‌ای را باید در نوع ارتباطش با مخاطب دید. بعضی آثار آرام و کم‌صدا اثر می‌گذارند، بعضی با هیجان و تعلیق، و بعضی با جمله‌هایی که بعدها در ذهن خواننده دوباره شنیده می‌شوند. خسروی به لایه‌های زبان و روایت علاقه دارد. داستان‌هایش اغلب مثل متنی قدیمی‌اند که در امروز دوباره خوانده و رمزگشایی می‌شوند.

---