رمان ایرانی
کابوس باغ سیاه
از باغ، همیشه صدای کلاغ میآید. لانههایش بالای درختهای خشکیده سپیدار است و گروه گروه، آن بالاها میچرخند. دیوار مستطیلی باغ ما، چهار ضلع گلی و بلند دارد، در بعضی جاها کمی ریخته و بدترکیب و سردستی، بازسازی شده و در برخی نقطهها هنوز قطور و قبراق، ما را دربر گرفته است.
صفحه نویسنده
آرمان آرین
۲۵ رمان
آرمان آرین نویسنده ایرانی ادبیات نوجوان و فانتزی است. او در تهران به دنیا آمد و با آثاری شناخته شد که به اسطوره، تاریخ و جهانهای خیالانگیز ایرانی نزدیکاند.
آرین از نویسندگانی است که تلاش کرده فانتزی را با ریشههای فرهنگی و تاریخی ایران پیوند بدهد. در آثار او، ماجراجویی نوجوانانه فقط تقلید از الگوهای غربی نیست و به میراث روایی فارسی هم چشم دارد.
مجموعههایی مانند «پارسیان و من» و آثار تاریخی-اسطورهای او، برای مخاطبانی نوشته شدهاند که به روایتهای پرکشش، ...
آینده کهن (روایت شب نخست)
چند پاره نور گداخته و مبهم دیگر نیز از پس نخلها و آن سوتر از اعماق بیابان گذشتند و لحظهای بعد به آن انجمن کوچک پیوستند...سرانجام وقتی هیبتشان تا آنجا که ممکن بود زیر نور ماه پدیدار شد، دیدم که آنها موجوداتی کوتوله با تلالویی شبیه به تکه زغالهای گداختهاند و چهرههایی مچاله و اندامی ناموزون دارند...
سه گانه آینده کهن، ...
پارسیان و من (کاخ اژدها)
در نخستین رمان اسطورهای ایران، اردشیر نوجوانی ست که از جهان معاصر، گام بر زمان مینهد و سر از زمانهی ضحاک ماردوش (آژی دهاک) برون میآورد.
او با نگاهی امروزین و ایرانی و انسانی، زندگی در آن دوران را تجربه میکند و در کنار کاوه و فریدون و ایرج و ... با همه زوایای این بزرگترین ماجرای اسطورهای تاریخ بشر آشنا ...
تاریک روشنا
"تاریک روشنا" نخستین داستان بلند ایرانی با بنمایههای معنوی - اسطورهایست که ماجرایش در آیندهای دور، به سال 3000 میلادی میگذرد؛ در کهکشانی دوردست، سیارههایی ناشناخته و مردمانی دگرگون شده و غریبه که شاید برآیندی از همین امروز ما باشند. «... و روشنا زمزمه میکند: نه من، نه تو و نه هیچ آدمیزاد دیگری، در بهترین نقطه ننشستهایم. هر کس ...
افسوننامه (1 داستان بلند از آرمان آرین)
کوچهها آنقدر خلوت بود که حتی سگهای ول هم به سوراخهایشان خزیده بودند. از هیچ خانهای بوی ناهار نمیآمد و البته اناث ده هم که معمولا دنبال این مهلتهایند، به عزای استا دستشان به دیگ و تنور نمیرفت! انگار ملکالموت، این بار خودش روی سینه ده نشسته بود که نفسمان بالا نمیکشید.