رمان ایرانی
ستارهام گم بود
مثل دیوونهها از پلهها بالا میرفتم، صورتم عرق کرده بود و چشمام تار میدید. بدنم میلرزید و هزاران چرا، هزاران پرسش بیپاسخ دور سرم میچرخید. روزهای خوشم با آریا، روزهای تلخ جدایی، خندهها و گریههای خودم، خندهها و گریههای آریا، دیدن چهره افسرده و چشمای غمزدهاش توی پارک جمشیدیه که انگار دنبال ستاره گم شدهاش میچرخید، مثل پتک توی سرم میخورد.
به نام عشق دعا کن
دست داغ خورشید اقاقیا را به نوازش گرفته بود و اطلسیهای سفید را در شعاع نورانی نگاه خود، متبلور و درخشنده نشان میداد.خودش هم گویی گرمش شده بود و خود را با دستان گرم خود باد میزد. باد گرم و کسل کننده شاخهها را تکان میداد. اما سکوت ظهر تابستان گواه آرامش بود برای پرندهای که روی شاخه نارون موسیقی ...
