جنّ محافظ را حارث چند سال قبل به جانم انداخت تا همه جا از من مراقبت کند. سال های اول آنقدر ساده بودم که حرف هایش را باور کنم؛ اما بعد فهمیدم اگر هم جنّی در کار باشد، برای این است که نتوانم از بغداد خارج شوم. جنّ محافظ از من در برابر چیزی محافظت نمی کرد؛ تنها وظیفه اش این بود که مواظب باشد از دست حارث فرار نکنم. تلاش های من برای شکستن طلسم یا منصرف کردن جن از وظیف هاش، هیچ نتیجه ای نداشت؛
ظلمت سفید
همانطور که دراز کشیده بود و بالای سرش را نگاه میکرد، خرخر آرامی را از پشت سرش شنید. به زحمت برگشت؛ میان سفیدی مه، دو چشم درشت سیاه به چشمهایش زل زده بود. چشمهای گرگ بود. خواست بلند شود فریاد بزند. خواست تکان بخورد، اما نتوانست. گرگ پیش رویش ایستاده بود. سفید مطلق! تمام بدنش، دهانش، پوستش. فقط یک جفت ...
ارتش مردگان
"صدای مهیبی بلند شد. شبیه به شرشر نبود. صدای برخورد بود، ریزش و فریاد! ناگهان آنطرف خط در سکوت کامل فرو رفت. راننده بیاختیار ترمز کرد. دستهای لرزانش را از روی فرمان برداشت. ماشینهای پشت سرش همانجا ایستادند... "آرمان فقط تاریکی میدید. مغزش آسیب دیده بود و هر روز بدتر میشد. چرا به فکر خودش نرسیده بود انتهای قنات را ...
