"مثل دفعهی اول هیچکدام جرئت رفتن بهطرف دستگاه و شروع کار را نداشتند. صدرا زیرچشمی جای زخم روی سر آرمان را نگاه میکرد و آرمان سعی میکرد به خطری که دفعهی قبل از بیخ گوشش گذشته فکر نکند. ساعتش را نگاه کرد. ده دقیقه میشد که همانطور ایستاده دستگاه را نگاه میکردند. همهچیز مثل قبل بود، با این تفاوت که صدرا هم یک کلاه کاسکت داشت تا جایی میان دو زمان قرار بگیرد و مشکل اختلاف زمان را حل کند." در آیندهای نزدیک دو نوجوان که پدرهایشان را در یک حادثهی عجیب از دست دادهاند به دنبال علت مرگ آنها از دستگاهی استفاده میکنند که به نظر میرسد برای انتقال انسان در زمان استفاده میشده اما گویا دستگاه کاربرد مهمتری در آیندهی بشر دارد...
چه کسی در تاریکی ایستاده؟
"قوز کرده بود. درد و گرسنگی و بوی غذای روی میز اهمیتی نداشت. آدمهای بیرون اهمیتی نداشتند. حالا فقط میخواست به چیزی که تا به حال دقت نکرده بود نگاه کند، به آب، به مایع به ظاهر آرام و بیگناهی که در طول تاریخ بر سر مالکیتش بسیاری کشته شده بودند و ازاینبهبعد هم بسیاری دیگر کشته میشدند." آرمان و ...
ظلمت سفید
همانطور که دراز کشیده بود و بالای سرش را نگاه میکرد، خرخر آرامی را از پشت سرش شنید. به زحمت برگشت؛ میان سفیدی مه، دو چشم درشت سیاه به چشمهایش زل زده بود. چشمهای گرگ بود. خواست بلند شود فریاد بزند. خواست تکان بخورد، اما نتوانست. گرگ پیش رویش ایستاده بود. سفید مطلق! تمام بدنش، دهانش، پوستش. فقط یک جفت ...